Candan`s Blog Site

2011-04-27T12:14:00.010+03:00

Sevgili Yavrum,

Sayın Nihal Neriman Bekiroğlu’nun adına düzenlediği “Çocuk Gözüyle Bale” Resim Yarışması’nın 23 Nisan 2011’de beşincisini yaptık. Neriman Hanım’ın emekleri sayesinde bu gelenek sürüyor; yaşatmak için de elimizden geleni yapacağız. Yine güzel resimler sergilendi, bale gösterileri yapıldı. Öncekilerin fotoğraflarına erişememiş, blog sitene aktaramamıştım; ne mutlu ki ilk yarışmadan bu yana tüm birincilerin yapıtları sergilendi ve fotoğraflarını alma şansım oldu. Hepsini yayınlıyorum. (Yukarıdan aşağıya Bale Gösterisi, 2007-2008-2009-2011 Birincisi ressamlar, 2011 Birincisi Resim, 2010 Birincisi Resim, 2009 Birincisi Resim, 2008 Birincisi Resim, 2007 Birincisi Resim)

Sen 23 Nisan’ları çok severdin, hatta artık iyice büyüyüp neredeyse genç kız olduğunda artık 23 Nisan hediyesi olmaması seni üzmüştü.

Törenden önce yanına geldim. Yokluğunun (ya da “farklı bir boyutta varlığının” demek daha doğru herhalde) acısı azalmıyor. İnşaallah mutlusundur. Dünyada daha güzel günler görebilmeni isterdim.

-------------------------

My Dearest,

We had the 5^th Annual “Ballet in the Eye of the Child” Art Competition organized by Ms. Nihal Neriman Bekiroğlu on 23 April 2011. This tradition prevails thanks to Ms. Bekiroğlu’s efforts; we shall all do our best to keep it alive. Again beautiful works were displayed, ballet shows were staged. Having been unable to get hold of the photographs of the previous Competitions, I could not transfer them to your blog site; how fortunate it is that all the previous first prize winners were displayed this year and I had the chance to photograph them. I am publishing them all. (From top to bottom: Ballet Show, The First Prize Winner Artists of 2007, 2008, 2009, and 2011, The First Prize of 2011, The First Prize of 2010, The First Prize of 2009, The First Prize of 2008, and the First Prize of 2007.)

You used to love the 23^rds of April. You were even saddened somewhat when presents ceased after you grew out of childhood.

I came to your side before the Ceremony. Nothing alleviates the pain of your absence (or rather “presence in a different dimension” perhaps). I do wish, God willing, that you are happy. If you could have seen better days in this world!

Minik kuş...

2011-03-21T17:36:00.002+02:00

Yavrum, bugün Orman'a olağan Mart ziyaretimi yaptım. Bu kez toprağa yedi kozalak da gömdüm. İnşaallah filizlenirler. Kozalakları Orman'ın içinde kalan eski bir çam ağacından aldım. O ağacın yanında duruken siyahlı beyazlı minicik bir kuş ağaca kondu ve ötüp durdu. Az sonra hemen yandaki ardıç ağacına kondu ve sanki ben orada yokmuşum gibi bir buçuk metre ötede ötmeyi sürdürdü. Bana tanıyormuş gibi bakıyordu. Senin balede son rollerinden biri "Minik Kuş" idi. O sendin değil mi kızım?

Sensiz altıncı yıla girdik.

2011-03-13T12:44:00.000+02:00

Kızım, sensiz beş yılı geride bıraktık. Yokluğuna alışamadım.

ÖZLEM...

2010-10-25T21:18:00.002+03:00

Cenncenn'im,Meleğim...
Hiç mi dinmeyecek içimdeki özlemin?O kadar çok özlüyorum ki seni,artık rüyalarıma da girmiyorsun.Oysa çok sık gelirdin rüyalarıma.Yine gel........lütfen.
SENİ ÇOK SEVİYORUM...
ABLAN

Candan ve Leman Arpak Uludağ'da...

2010-09-01T14:56:00.001+03:00

Candan ve Leman Arpak Uludağ'da telesiyejle kayak başlangıç noktasından iniyorlar.

Bursa, 1990 (?)

Bugünkü ziyaretim...

2010-07-20T18:51:00.002+03:00

Sevgili Kızım,

Bugün bir saat kadar önce senin yanındaydım. O sessizlikte seninle konuşabilmeyi diledim. Senin hakkında diğer kişilere anlattıklarımdan hoşnut musun bilmem; hep çok iyi şeyler anlatıyorum da sen nasıl karşılarsın? Sevgiler...

candan'a

2010-06-10T16:47:00.002+03:00

Nihayet bloguna girebildim sevgili Candan ,
Artık haberlesebiliriz. sanırım. Meral Halan

Bir rüya...

2010-05-07T13:41:00.003+03:00

Sevgili Yavrum, 2 Mayıs gecesi seni rüyada gördüm. Yatağının başına gelmiş seni öpmeye çalışıyordum, sen de çocukken yapmayı çok sevdiğin gibi ayaklarını göğsüme dayamış beni itiyordun. "Aman nazar değmesin, pek sağlıklı görünüyor" diye düşündüm, sonra uyandım. Neler hissettiğimi anlamak zor değil.

Yalova Termal'de Aslı Arpak ile...

2010-04-30T17:31:00.000+03:00

Güzel Kızım, arkadaşım Ali Mahir Arpak ve ailesi Bursa'ya gelmişti ve birlikte Yalova Termal'e gitmiştik. Sen de Aslı ile Atatürk Köşkü önünde Ali Mahir'in objektifine böyle bakmıştın.

4. Candan Ödül Bayraktar Resim Yarışması...// 4th Candan Ödül Bayraktar Art Competition...

2010-04-29T15:41:00.004+03:00

Sevgili Kızım, adına düzenlenen "Çocuk Gözüyle Bale" resim yarışmasının bu yılkini 20 Nisan 2010'da yaptık. Yine pek güzel resimler vardı. Katılımın biraz az olduğunu düşündüm, yanılıyor da olabilirim. Geçen yılki yarışmanın fotoğraflarını edinemedim, o yüzden bu kez kendim çektim. Hazırlanınca yayınlayacağım. Ece Önür'le karşılaştık ve buna sevindim. Epeyce de konuştuk. Geçen yıl daha sakindim, bu yıl ilk yılki kadar etkilendim ve ertesi gün de kendime gelemedim. Neriman Öğretmen misafirlere bir konuşma yapmamı istedi. O psikolojiyle ne kadar konuşulabilirse konuştum. Eminim sen de aramızdaydın ve bunları biliyorsun; yine de anlatmak istedim. Şu anda otobüsle Eskişehir'den Bursa'ya dönüyorum. Arabamı alıp İstanbul'a geçeceğim.

........

Dear Daughter, the 20th of April was the day of this year's Art Competition "Ballet in the Eyes of A Child" dedicated to your memory. The attendance looked a bit slim to me, but it may be a misperception. The press people did not keep their promise to send me last year's photos so I brought along my own camera this time. I shall publish the photos when they are ready. I was happy to see your fellow ballerina Ece Önür there; we talked quite a bit. Last year I was much calmer; this year I was affected as much as in the first competition and could not recover the next day. Instructor Neriman asked me to deliver a speech to the guests. I spoke the best I could with that psychology. I am sure you were among us and know about all this; I still wanted to let you know. At the moment I am on the coach from Eskişehir to Bursa to pick up my car and return to İstanbul.

2009-11-17T21:15:00.002+02:00

Sevgili Yavrum,

Seni sık olarak rüyada görüyorum. Ama hep gündelik yaşam parçaları içinde... ATM'den para çekerken örneğin... Anlayamadığım mesajların olabilir mi?

Allah'a şükür ormanın iyi gidiyor. Kimi fidanlar diz yüksekliğinde, kimileri daha bir karış. Sen de gücünü kullanıp kazadan beladan esirge de güzel bir orman oluşsun.

İyi olduğuna inanıyorum. Seni kucaklayabilmek isterdim.

2009 ocak... Boston

2009-02-01T00:52:00.004+02:00

Selam Candan,
Uzun zaman oldu, hayatta alismak denen bir sey soz konusu degil, ozellikle de bir seyin yokluguna. Kabullenmek zor oluyor, sanki hep ertelenen bir bulusmaymis gibi oluyor bir sure sonra. Aklimdasin hep, ama gel sor ki, hayat o kadar savuruyor ki; ne zaman kaliyor, ne sen, ne yapacaklarin, ne yapmis olduklarin.... Bir firtina gibi... Ruzgarin dagdan bir kum tanesi koparmasi gibi var oluyoruz Dunya'da.... Ancak hafizamiz, anilarimiz o kadar bizimle oluyor ki, baska bir seyimizin olmadigini anliyoruz... Hayat bir saniye bile paylasilmis olsa anisi sonsuza kadar yasiyor. Yurekler hissediyor, sevgi ve deger anlasiliyor. Gulumsemen hala orda, tatli cocukluk hatiraliyla ... sevgiler.. Kuzen Yasin

not: cikmis olan reklam otomatik listelenmis, cok uzgunum. internet iste, ilginc bir buyume gosteriyor... temizledim... :)

Memorial plantation / Hatıra Ormanı....

2008-11-13T13:52:00.001+02:00

Dear Daughter, I am sure you were there beside me while I attended the replenishment of your memorial plantation. I do hope we get a wetter year this time and achieve a near 100% success.

*******************

Sevgili Kızım, eminim hatıra ormanının kuruyan ağaçlarının yenilenmesinin başında dururken sen de orada yanımdaydın. Umarım bu kez daha yağışlı bir yıl geçirir, %100'e yakın bir başarı sağlarız.

Blog'lara erişimin engellenmesi...

2008-10-27T14:13:00.001+02:00

Sevgili Kızım, blog'lara erişim mahkeme kararıyla engellenmiş. Herkes bu siteyi düzgün amaçlarla kullanmıyor belli ki... Yasin ve arkadaşlar sağolsunlar, siteni yaşatacağız. Seni çok seviyor ve özlüyorum. Hatıra Ormanı'nın aksayan bakımını yoluna sokabilmem için bana yardım et lütfen.

23. doğum günün...

2008-07-25T17:04:00.004+03:00

Sevgilim, bugün 23. doğum günün... Ne yapacağımı bilemedim. Parti versem kime? Yalnızca seni çokça yad ederek kutluyorum. Seni her zamankinden de çok seviyorum. Hala bana haberlerini iletmedin.

2. CANDAN ÖDÜL BAYRAKTAR Resim Yarışması...

2008-05-01T16:19:00.003+03:00

Sevgili Kızım,

Neriman Bekiroğlu, senin adına düzenlediği resim yarışmasının ikincisini de 22 Nisan günü gerçekleştirdi. Pek güzel geçti. Senin ağzından yazılmış bir mesaj içeren gül demeti sundum kendisine: "Neriman Öğretmen, resim yarışmasıyla, bale resitalleriyle adımı yaşatmanız ne yücelik! Keşke bedenimle de aranızda olabilseydim. - Candan Ödül Bayraktar"

Rüyalar...

2008-02-27T18:23:00.002+02:00

Kızım, seni birkaç kez rüyada gördüm. Yetişkin durumdaydın. Hep düşünüyordum rüyada "Tedavi almıyor ama maaşallah kötüye gitmiyor, demek ki hastalığı yendi" diye... Ancak, sevincin yanında, ertesi gün ne olacağı endişesi hep vardı.

Uyandığımda ise büyük bir düş kırıklığı elbette...

Bir rüya...

2008-01-09T16:19:00.000+02:00

İki hafta önce gördüğüm rüyayı uyanır uyanmaz not almıştım:

Mudanya’da idim galiba, yüzüyorum. Boğulma tehlikesi geçiriyorum. Başımda insanlar kendime geliyorum. Sonra tekrar yüzmeye başlıyorum. Kilometelerce... Sarp bir burnu dönerken yüzen bir köpek ve yavrusuyla karşılaşıyorum. Karaya çıkıyorum. Tahta bir kulübeye giriyorum. İçeride bir yatak var. Uyuyorum. Aşağıdan sesler gelince uyanıyorum. (Arasını hatırlamıyorum) Yine Mudanya Burgaz’dayım sanırım... Bir tatil sitesi... Sosyal tesisin teras katı gibi bir yerde üzerimi değiştiriyorum. Üzerimde mayo var. Koşarak aşağıdaki çardağa iniyorum. Candan ve arkadaşları oradalar. Bir erkek arkadaşının adı Hidayet. Hepsi deniz kıyafetiyle... Denizde bir iskele var. Onun üzerinden yürüyerek ilerideki tepe üzerindeki ahşap tesise varıyoruz. Güneşlenen, konuşan çok insan var. İyi giyimli, şapkalı bir adam o kıyafetle denize atlıyor. Çivileme... Yükseklik 30 m’den fazla. Şaşırıyorum. Boş yer olmasına karşın platformun tam köşesinde direğe dayanmış oturuyorum. Korkuluk falan yok. Birisi hafif itse ya da dengemi hafif yitirsem denize düşerim. Candan da bana iyice dayanmış oturuyor. Baskıyı hissediyorum. Denize düşeceğimden endişeleniyorum ama ses çıkarmıyorum. Az önce denize atlamış olan adam yine aynı giyimli platformun ucuna doğru yürüyor ve bize bakıyor. “Candan, tehlikeli oturuyorsun” diyor. “Acaba başka Candan mı var, bu adam Candan’ı tanıyor olamaz” diye düşünüyorum. Adam yine atlıyor. Herkes platformdan ayrılıp siteye dönmek üzere harekete geçiyor. Ben “Kızım, benim önce üstümü değiştirmem gerek, size yetişmek için önden hızlı gitmem lazım” diyorum, “Tamam baba” diyor. (Sanki Candan orada kalıyor da ben misafirim ya da ayrılacağım.) Koşuyorum. Galiba terliğimi denize düşürüyorum. Rüya, saatin çalışıyla sona eriyor.

CANDANIM'A....

2008-01-02T22:40:00.000+02:00

Cenncenimmm,bebeğim,
Zamanla yokluğuna alışırım,acım hafifler sanmıştım.Ama zaman da ilaç olamadı hasretine.Silemedi o acı günü hafızamdan.Daha çok özlüyorum seni ben.Daha dayanılmaz geliyor bazen yokluğun.Çok arıyor oldum senli günleri.Sık sık hatırlıorum ve kaldıramıyorum bazen.Böyle yapmamam gerektiğini biliyorum bebeğim,böyle olmamı istemezdin sen.Ama bazen tutamıyorum kendimi,beni affet.Seni bu kadar özlemem anormal değil.Sen bambaşkaydın.Bambaşka bir dünyaydın,senle her gün yeni bir mutluluk buluyordum.Şimdi sadece senden kalan anılarla mutlu olmam lazım.Elimden geleni yapıyorum ama yetmiyor işte bazen.Sesini özlüyorum.Pes ediyorum yokluğun karşısında.Çünkü seni çok fazla seviyorum bebeğim,çok fazla...
Geçtiğimiz haftalarda bir öğrencimin babasının cenazesi için geldim bir kaç saatliğine Bursa’ya.Senden sonra ilk kez ve yine bir cami avlusundaydım.Seni ziyaret etmek için deli oluyordum ama servise bağımlıydım ve zamanım yoktu.Bu beni daha da üzdü.Oradaydım ama sana gelemiyordum.O gün ne kadar üzüldüğümü tahmin edemezsin.Seni,kocaman gözlerini,kardeşim olmanı kesinlikle unutamıyorum.
Geçen gece rüyama girdin.Seni ne kadar özlemiş olduğumu hissettin galiba.Tamamını hatırlıyamıyorum.Uzunca bir rüyaydı ya da bana öyle geldi bilemiyorum.Hatırladığım tek şey seni ziyarete geldiğim,senin dikdörtgen şeklindeki beton bir mazer taşının üzerinde cenin pozisyonunda yatışın,Sana doğru geldiğimde ise başını kaldırıp bana bakarak gülümsemen ve oradan kalkıp yanıma gelip elimi tutman,sonra gezdik senle ama diğer detayları hatırlayamıyorum.Bir de saçlarını hatırlıyorumJSaçlarını tepede toplamıştın at kuyruğu yapmıştın.Yüzünün tüm güzelliği,özellikle gözlerin çıkmıştı ortaya.O halin hiç gitmiyor gözümün önünden.
Bu gün facebook’ta gezinirken bir baktım Seda Hoca KOÇDANS diye bir grup kurmuş.Sitedeki resimlere bakarken Seda’nın senin resimlerini de koyduğunu ve Candanımmm diye yazdığını gördüm.Herkes seni çok seviyor gördüğün gibi.Kesinlikle unutulmazsın bebeğim.Hepimizin hafızasında,hayalinde,güzel anılarındasın bun u bir kere daha anladım.Sedacım harikasın çok teşekkürlerJ
SENİ ÇOK SEVİYORUM...Ve bunu söylemekten asla bıkmayacağım ve vazgeçmeyeceğim.KALBİMDESİN.
ABLAN.

Bayramlar gelip geçiyor...

2007-12-23T14:05:00.000+02:00

Yavrum, tekrar bayram geldi. Mutlu olamıyorum bayramlarda... Kabrini de ziyaret edemedim.

Dün Öyküm’ün nişanına davetliydim. Zaman zaman bir hüzün çöktü ki sorma... Önceki nişana seninle gitmiştik.

Geçen seni rüyamda gördüm. İki arkadaşının ortasındaydın, sıra halinde odaya girdiniz ve yine sırayla bana merhaba dediniz. Lise yaşlarındaydın ama üzerinde kırmızı çizgili beyaz çocukluk elbisen vardı.

Aslı Günal ışıltılı günlerden anılar gönderdi. Seda Hanım'ın albümünden...

2007-12-16T14:44:00.000+02:00

Halk dansları yarışması Türkiye üçüncüsü grup ve Topkapı Sarayı Harem dansı...

Candan - Başak

2007-11-13T17:00:00.000+02:00

merhaba

2007-10-27T22:16:00.000+03:00

candan naber? Nasilsin? buralari sorma... taslar ayni, hamamcilarin hamamalrla alakasi yok.. huzura erismek zor...

Bayram...

2007-10-13T13:08:00.000+03:00

Sevgili Kızım,

Çok zamandır seni ziyaret edemedim. Bayramın kutlu olsun. Sensiz üçüncü bayram...

Rüya ama nasıl?

2007-10-04T14:14:00.000+03:00

Bir hafta önce Candan'ı rüyamda gördüm. Normal görünüyordu, hasta gibi değildi; ancak yüzünde bir durgunluk vardı. Bir toplu taşım aracındaydık. Bana biraz bezgin bir halde soruyordu: "Ama baba bu hapları daha ne kadar alacağım, ne zaman geçecek bu hastalık?"

Kızımı böyle görmek istemiyordum, ama rüyanı seçemiyorsun.

The second birthday without you - "would have been"s...

2007-07-25T16:47:00.001+03:00

Dear Daughter, this is the second birthday without you. I visited your grave again, but this time I was not alone to savour the peace of being with you. I had to have a quarrel with the bloke decorating your grave. That was for your sake, but it should have been different. I hope you did not mind. I could not stay over because I was upset and it was too hot. Apologies...

You would have been 22 with a double major of molecular biology and dance. I would have felt tears roll down my cheeks watching you pick up the diplomas. You would have stepped towards me in your gown and introduced a crowd of new friends around. A young man would have been eyeing me up furtively at a distance, and finally making his way to me stretching a hand. You would have scheduled a short holiday in Cuba before taking up work at the research department of Pfizer. You would have hired a suitable hall and staff for the dance school long planned. I would have been somewhat uneasy for fear of not being able to see you often enough.

Candan'ın Hatıra Ormanı tabelası ve telörgüsü tamamlandı ///

2007-07-12T10:40:00.000+03:00

Geçen hafta Candan'ın Hatıra Ormanı'nın tabelası Kastamonu'da yaptırılıp yerine takıldı. Tabela yukarıdaki gibidir. Ayrıca küçücük fidanların hayvanlar tarafından ezilmesini engellemek için ormanın çevresi dikenli tel ile çevirildi. Kızımın ruhu hoşnut olmuştur inşaallah.

2007-07-09T16:35:00.000+03:00

Canım benimm. Beni hiç yalnız bırakmıyorsun rüyalarımda. Hep dua ediyorum nolur bana rüyalarımda görün diye. Demek ki beni duyuyorsun. Çok özlüyorum seni. Temmuz geldiği zaman hiçbişeyden zevk almamaya başlıyorum sanki. Çok sıkılıyoruz sensiz.

Ama sen beni yalnız bırakmadın rüyalarımda yine.

Çilek en sevdiği meyvelerdendir Candan'ın. Sevip de yiyemediği için çok üzülürdük. İki gün önce muhteşem bir rüya gördüm. Candanım upuzun kıvırcık saçlarıyla o kadar güzeldi ki. Elinde kocaman bir tabakla bana doğru geliyor. Bakıyorum acaba elinde ne var diye. Candanın elinde kocaman bir tabak dolusu çilek... Korkuyorum birden. Candan yememen lazım ama çilek yasak sana diyorum. Ben sana başka istediğin bişey alırım...

Candan herzamanki parlak gözleriyle bana gülümsüyor ve artık çilek yiyebiliyorum. Hem de istediğim kadar diyor. Çilek bana yasak değil. Çok iyiyim... Sevinçten koşup Candan'a sarılıyorum.

Uyandığımda o kadar mutluydum ki. Candan yanımda diildi belki ama bence bana bir haber getirmişti kendisinden. Ben eminim çok mutlusun canım benim. Kocaman çileklerden de yiyebiliyorsun, küçük lokumlardan da... Hem de istediğin kadar. Çağıl'ın rüyasındaki gibi üzerinde lise formasıyla var gücünle koşturup duruyorsun da hiç yorulmadan eminim.

İkizlerin seni çok seviyor. Ama çok da özlüyor. Keşke bir çaresi olsa...

Özge

Rüya bildirimi...

2007-07-04T13:46:00.000+03:00

Bir arkadaşım rüyasını bildirdi:

“Yine kıpır kıpır, seke seke yürüyen bir kız çocuğu gibi; hareketli, konuşkan, capcanlı bir genç kız. Sana takılıyor, sitem ediyor, şaka yapıyor, naz yapıyor. Bir yerden gelmiş, günübirlik dönecek. Bir an bile atlamıyor sana takılmadan, tadını çıkarıyor adeta. Candan'ı birkaç defa görmüştüm fakat onu bu kadar keyifli, neşeli, mesut ikinci görüşüm. Bir ara seni eleştirdi ve sen bunaldın, uyumaya gittin ve gerçekten uyudun. Candan da ‘Bakın kaçtı kaçtı’ diye nasıl eğleniyor, nasıl gülüyor! Senin ‘olmazsa olmazlarına’ nasıl ‘olmasa da olur’ diye muziplikler yapıyor! Bir baba-kız sataşması bu kadar güzel ve tatlı olabilir. Her defasında hayattayken tanıyamamış olduğuma çok üzülüyorum, ruhu şad olsun.”

Ozlemin başa çıkılası değil...

2007-06-26T23:24:00.000+03:00

Sevgili kızım, ban seni anımsatmayan hiçbir şey yok. Sıcak bile ne anıları canlandırıyor. Sabah erken öpmek için yanına sokulduğumda "Ay aman öf babaaaa, zaten sıcak" diye öte yana dönmen...

Seni her geçen gün artan bir şekilde özlüyorum ve bana kendini göstermeni bekliyorum.

"Für Elise" eşliğinde bale... /// Ballet to "Für Elise"...

2007-06-19T14:11:00.000+03:00

Ve Neriman Bekiroğlu yine muhteşem bir fikirle Candan'ın anısını ölümsüzleştirdi. 18 Haziran 2007 akşamı Bursa'da Barış Manço Kültür Merkezi'nde Neriman Bale Okulu'nun resitali gerçekleşti. Neriman Bekiroğlu'nun koreografisini yaptığı "Turuncu" adlı dans, Candan'ın 2000 yılında vermiş olduğu piyano resitalinde çaldığı "Für Elise"nin kaydı eşliğinde yapıldı. Dans adını Candan'ın en sevdiği renkten alıyordu ve Candan'a ithaf edilmişti.

Resitalin kapanışında Neriman Hanım'ın sürç-ü lisanı şaşırtıcıydı: Bale okulundaki yardımcısı Canan'a teşekkür ederken "Candan" diye hitap etti! Yorumunuza açık...

--------------------------------

And Neriman Bekiroğlu has come up again with a magnificent idea to immortalize Candan's memory. Neriman Ballet School gave a ballet recital at Barış Manço Cultural Centre in Bursa on the evening of 18 June 2007. The dance called "Orange", which Neriman Bekiroğlu choreographed, was peformed to the live recording of "Für Elise" played by Candan in a piano recital back in 2000. The dance took its name from Candan's favourite colour and was dedicated to Candan.

Ms. Neriman's slip of tongue at the closing address was bewildering: She called Canan, her subordinate at the Ballet School, "Candan"! Open to your interpretation...

Candan's miracles (?) /// Candan'ın mucizeleri (?)

2007-05-18T19:18:00.000+03:00

Neriman Bekiroğlu has made some corrections in 4:

Candan's mother reported the following paranormal experiences:

1. It was the time of Soren's visit. They got a lift to the coach terminal to see Soren off. While they were waiting for the departure time, the alarm of Candan's cell phone started buzzing without anybody having fiddled with it.

2. They were having the 40th day prayers at home. A plant in the doorway flowered in full blast all of a sudden. A florist said he had never seen nor heard of that kind of plant ever flowering. The flowers smelled wonderful, too, the intensity increasing each time Candan's favourite people dropped by.

3. Ece, Candan’s friend from primary school and ballet school, told of her dream. Candan appeared to her and said “I am educating small children here.”

4. Candan’s ballet teacher, Neriman Bekiroğlu, also attended the 40th day prayer. She sat beside Candan’s mother. A dragonfly flew in and started circling over the two in turn. After a while someone around attempted to wave the insect off. Candan’s mother and Neriman Bekiroglu told her not to. Everybody was surprised.

Ms. Bekiroğlu returned to the ballet school. The secretary wanted her to have a look at the new screensaver picure on the PC. To Ms. Bekiroğlu’s unbelieving eyes it was a dragonfly.

The next day was Ms. Bekiroğlu’s birthday. Her husband gave her a necklace as present. Guess what was on the end of it? But a golden dragonfly.

--------------------------------------------------------------

Neriman Bekiroğlu 4. maddede bir düzeltme yaptı:

Candan’ın annesi aşağıdaki olağan dışı yaşantıları bildirdi:

1) Soren’in ziyarete geldiği zamanmış. Soren’i uğurlamak üzere bir arkadaşın otomobiliyle otobüs terminaline gitmişler. Kalkış saatini beklerlerken Candan’ın cep telefonunun alarmı kendiliğinden çalmaya başlamış. Cep telefonunu elleyen kimse yokmuş.

2) Evde 40. gün duası yapılıyormuş. Birden apartman boşluğunda duran bir bitki salkım saçak çiçek açmış. Bir çiçekçi o tür bitkinin daha önce çiçek açtığını ne gördüğünü, ne de duyduğunu söylemiş. Çiçekler harika da kokuyormuş ve koku Candan’ın sevdiği kişiler uğrayınca belirgin şekilde artıyormuş.

3) Candan’ın ilkokul ve bale okulu arkadaşı Ece rüyasını anlatmış. Candan ona görünmüş ve “Ben burada küçük çocukları eğitiyorum” demiş.

4) Candan’ın bale öğretmeni Neriman Bekiroğlu da 40. gün duasına katılmış. Candan’ın annesinin yanında oturuyormuş. Bir yusufçuk uçup gelmiş ve ikisinin başları üzerinde sıra ile dönmeye başlamış. Bir sure sonra gruptakilerden birisi eliyle böceği kovalamaya yeltenmiş. Candan’ın annesi ve Neriman Bekiroğlu yapmamasını söylemiş. Herkeş şaşırmış.

Neriman Hanım bale okuluna dönmüş. Sekreteri bilgisayara yeni bir ekran koruyucu resim koyduğunu, bir göz atıvermesini söylemiş. Neriman Hanım’ın hayrete düşmüş gözleri ekranda bir yusufçuk resmi görmüş.

Ertesi gün Neriman Hanım’ın doğum günü imiş. Kocası ona bir kolye hediye etmiş. Ucunda ne var idiyse beğenirsiniz? Altın bir yusufçuk.

Candan and pas-de-deux in Les Sylphides

2007-05-05T17:53:00.000+03:00

Ahmet Vefik Pasa Theatre, Bursa, June 2001

Candan as Blue Bird in Sleeping Beauty... /// Candan Uyuyan Güzel'de Mavi Kuş...

2007-05-02T09:18:00.000+03:00

Ahmet Vefik Paşa Theatre, Bursa, June 2003 /// Ahmet Vefik Paşa Theatre, Bursa, Haziran 2003

Candan'ın anısına düzenlenmiş olan bale gösterisi... /// Ballet recital in Candan's memory

2007-04-26T22:01:00.000+03:00

Haziran 2006'da Candan'ın anısına Neriman Bale Okulu tarafından sergilenen bale gösterisinde Neriman Bekiroğlu ilkesini bozarak Albinoni'nin "ADAGIO" eseri eşliğinde dans etmişti. Ekranda Candan'ın dans eden hayali görülüyor. /// Ballet teacher Neriman Bekiroglu broke her principle and danced to "Adagio" by Albinoni in the ballet recital organized by Neriman Ballet School in Candan's memory in June 2006. Candan's dancing image is seen on the screen.

Candan Ödül Bayraktar Resim Yarışması /// Candan Ödül Bayraktar Art Competition

2007-04-23T17:44:00.000+03:00

Candan’ın en büyük tutkusuydu bale... Böylece bale öğretmeni Neriman Bekiroğlu ile onsekiz yıllık bir işbirlikleri oldu. Bağlılığı o kadardı ki, İstanbul’a açılma olanaklarını bile geri çevirdi sevgili kızım... Vefatından en çok etkilenen kişilerin ön saflarında Neriman Öğretmen vardı. Onun anısına 2006 Haziran’ında bir bale resitali düzenledi. Fotoğraflarını bale okuluna koydu. “Candan benim için çok çok özel birisiydi” sözlerini her görüşmemizde duydum.

Bu yıl ilköğretim okulları arası bir resim yarışması açtı. 21 Nisan 2007 Cumartesi günü yarışmanın ödül töreni vardı. Ve Neriman öğretmen, bu yarışmanın geleneksel olarak her yıl yapılacağını ve, ilkinden başlamak üzere, adının “Candan Ödül Bayraktar Resim Yarışması” olduğunu ilan etti. Bir baba için böyle bir jestin değeri açıklanamaz. (Fotoğraflar yakında yayınlanacak)

Neriman Bekiroğlu’nun Candan anısına yaptıkları bitmiyor. Önümüzdeki Haziran bale gösterisinde eşliğinde dans edilmek üzere “Für Elise”nin (Ludwig van Beethoven) Candan tarafından 2000 yılında yorumlanışının kaydını istedi.

Candan’ın sevenleri sizi çok seviyor Neriman Hanım... Sağolun. Ne iyi ediyorsunuz! Her şeyin iyisi sizinle olsun.

Ballet had been Candan’s greatest passion. So she and ballet teacher Neriman Bekiroğlu had had an eighteen-year cooperation. It had been such a devotion that my dear daughter could not have cared less for even prospects of staging her skills in İstanbul. Teacher Neriman has been on the front ranks of people most affected by her passing. She organized a ballet recital dedicated to Candan in June 2006. She exhibited her photographs at the ballet school. “Candan was a very very special person to me” were the words I heard every time we met.

This year she opened an art competition among primary education schoolchildren. There was the award ceremony on 21st April 2007. And Teacher Neriman proclaimed that the competition would be a traditional annual event and called, from the very first onwards, “Candan Ödül Bayraktar Art Competition”. The value of such an act is beyond expression for a father. (Photos are to follow soon)

Neriman Bekiroğlu never quits coming up with something in Candan’s memory. She asked for the recording of Candan’s piano interpretation (in 2000) of “Für Elise” (Ludwig van Beethoven) to choreograph a dance to it for this June’s ballet show.

Those who love Candan love you very much, Neriman Hanım. Thank you. What good things you are doing! May the best of everything be with you.

Dream /// Rüya

2007-04-17T23:15:00.000+03:00

I saw Candan the night before, but again not as I expect. She was in her late teens this time. We quarreled throughout over trifles.

-----------------------------------

Evvelki gece Candan'ı gördüm, ama yine beklediğim gibi olmadı. Bu kez 17-18 yaşlarındaydı. İncir çekirdeğini doldurmayacak şeyler üzerinde tartışıp durduk.

Sevgili Yavrum - her geçen gün özlemin artıyor /// My dear daughter, every passing day I miss you more

2007-04-10T20:47:00.000+03:00

Candan'ım, Anadolu Üniversitesi Misafirhanesi'nin barında oturup Jill'in son mesajını çevirdim ve az önce yayınladım. Sık sık sevdiğin parçalar çalıyor. Onları dinlerken eşlik edişini, dans edişini bire bir anımsıyorum.

Bugün seni yine ziyaret ettim. Bir kez daha çaresizliğin burukluğunu tattım. Ama beni izliyor olabileceğini düşünüyor ve biraz yatışıyorum. Hep Allah'a dua ediyorum "Onu bana göster, beni ona eriştir." diye... Bana ne zaman görünüp heber vereceksin?

------------------------------------

My dear Candan, I have translated and just published Jill's last blog sitiing at the bar of Anatolia University Guest House. Frequently your favourite pieces of music are on air. Listening, I recall exactly your accompanying them and dancing to them.

I visited you again today. Once more I felt the bitterness of helplessness. But I think you might be watching me and feel a bit of consolance. I always pray God "Show her to me, let me reach her." When are you going to appear to me and give your news?

It's spring here, Candan

2007-03-31T21:36:00.000+03:00

The seasons move on. We all get a little older, except for you, sweetheart, forever young. I haven't written in a while, swamped as usual with copyediting work, but I write now to tell you that you're in my thoughts every day, nevertheless, no matter how busy or filled with deadlines the day always seems to be.

Suddenly I looked up from my work today, and I missed you. It's getting close to graduation time at Connecticut College, and I see in my mind's eye the beautiful young lady who should be smilling her brilliant smile, crossing the stage to shake hands with the new president and take her diploma in biology. You will be with us that day, sweetheart.

Much love, Jill

--------------------------

Burada bahar oldu, Candan

Mevsimler ilerliyor. Hepimiz az az yaşlanıyoruz, sen hariç tatlım, sonsuza kadar genç kalacak sen hariç. Bir süredir yazmadım, her zamanki gibi metin düzenleme işinin batağına saplanmıştım, ama şimdi yazıyorum sana her gün düşüncelerimde olduğunu söylemek için, her şeye karşın, gün her zaman ne kadar yoğun ve yetiştirilmesi gereken işlerle dolu olsa bile…

Bugün birden işten başımı kaldırdım ve seni özledim. Connecticut College’de mezuniyet zamanı yaklaşıyor. Zihnimin gözünde ışıl ışıl gülümsemesini gülümseyen, yeni rektörle el sıkışmak ve biyoloji diplomasını almak için sahneyi uçtan uca geçen genç güzel hanımefendiyi görüyorum.

O gün bizimle olacaksın tatlım.

Çok çok sevgiler…

Jill

Rüya /// Dream

2007-03-21T08:32:00.000+02:00

Dün Candan'ı rüyada gördüm. İlkokul birinci - ikinci sınıf çağlarındaydı. Elinde çanta okula gidiyordu. Ben de geriden izliyordum. Kaldırımda bir kedi görünce yolunu değiştirdi.

--------------------------

I saw Candan in a dream last night. She was a primary school first or second year kid, walking to school with schoolbag in hand. I was following her from behind. She changed her way seeing a cat on the sidewalk.

Guiding Light /// Yol Gösteren Işık

2007-03-15T02:59:00.000+02:00

Dear Candan,
I watched the video of your Conn College Memorial service last Friday and your absence seemed so much more upsetting. Sometimes on certain days I am just able to go about and remember all the wonderful things you have done and the wonderful presence you have been in my life and have ignored the realities. I have been so fortunate to have had you in my life. Thank you so much for being you and allowing me to see the potential optimism and perseverence that is possible of a person to extract from themself. But the funny thing is that it was so easy for you. that was just you...outspoken, humblingly generous, unconditionally welcoming and unassuming. Your talent and drive is an inspiration to me. To be able to endure what you went through is an immense task that not many people in this world could do. Candan, you were so silly and expected so much of yourself. It was a beautiful and painful thing to watch. I miss your smile!!!!! and your laughter and comforting thoughts. It didn't matter how much crap was going on in your life, but you remarkably without fail would level with me and get in my head and talk to me like a sister. I value this so much. I've never made a friend so quickly.
On March 11th I had a weird feeling. It is unsettling that a year has passed since your death. For a year you have been silenced. But in truth this silence is an allusion because you are a big part of who I am and I know you have inspired other people. I went salsa dancing for you on Saturday night. I wanted to dance because you can't now and I knew you would be proud of me. You danced like you knew you were the hottest thing on earth.....and you were!! :) The best dancing buddy ever. You very successfully found the balance in enjoying your talents and humbly coexisting with the rest of the common world. I admire this. I see you as a beautiful, quirky, unique, giving, loving, thoughtful, pensive, outgoing, active spirit that lived in this world in a way that I aspire to: enjoying the people around me, engaging in every opportunity, and serving as a light for hurting souls like myself. I love you forever Candan. You have helped and healed me. Hugs and kisses to you, beautiful Melek :)

--------------------------------------------

Dear Candan,

Geçen Cuma Conn College’deki seni anma töreninin video’sunu izledim ve yokluğun çok çok daha üzücü göründü. Kimi günlerde bazen düşüncelerimi toparlayabildiğim ve yapmış olduğun harika şeyleri anımsadığım oluyor, yaşamımda eşşiz yer almışlığını ve tatsız olabilecek gerçekleri görmezden gelebilme becerini düşünüyorum. Yaşamımda bulunmuş olduğun için ne şanslıyım! Sağol kendin olduğun için, bir insanın kendi içinden çıkarabileceği potansiyel iyimserlik ve sebatı görmeme yol açtığın için. Ancak garip olan şey, bunu sana pek kolay gelmesiydi. O sendin işte… açık sözlü, utandıracak ölçüde cömert, koşulsuz kabul edici ve alçakgönüllü. Senin yeteneğin ve iç gücün bana ilham veriyor. Başından geçenlere katlanabilmek, bu dünyadaki pek fazla insanın beceremeyeceği muazzam bir işti. Candan, ne kadar saftın, kendinden ne kadar çok şey bekledin. İzlemek güzel ve acı verici bir şeydi. Gülümsemeni özlüyorum!!!!! ve kahkahanı ve rahatlatıcı düşüncelerini. Yaşamında ne kadar berbatlık olduğu önemli değildi, hayranlık verici bir şekilde hiç aksatmadan benimle özdeşleşir, düşüncelerime girer ve kardeş gibi konuşurdun. Buna öylesine değer veriyorum ki… Hiç bu kadar çabuk arkadaş edinmemiştim.

11 Mart’ta garip bir hisse kapıldım. Ölümünden bu yana bir yıl geçmiş olması rahtasızlık verdi. Bir yıl oldu sen sessizleşeli. Ama gerçekte bu sessizlik söz gereği çünkü sen kimliğimin büyük bir parçasısın ve başkalarına iham kaynağı olduğunu biliyorum. Cumartesi akşamı senin için salsa yapmaya gittim. Dans etmek istedim çünkü artık sen edemiyordun ve benimle övüneceğini biliyordum. Sen dünyadaki en görkemli şey olduğunu biliyor gibi dans ederdin ...... öyleydin de!! :) Sonsuza dek en iyi dans eden dost. Yeteneklerinin sefasını sürmek ile bilinen dünyanın geri kalanıyla bir arada yaşamak arasındaki dengeyi büyük başarıyla bulmuştun. Buna hayranım. Seni bu dünyada benim erişmeye çalıştığım bir şekilde - çevremdeki kişilerden hoşlanabilen, her fırsatı değerlendirebilen, kendim gibi acı çeken ruhlara bir ışık görevi yapabilen – yaşamış güzel, sürpriz dolu, eşsiz, verici, sevgi dolu, anlayışlı, derin düşünen, dışa dönük, etkin bir kişilik olarak görüyorum. Seni sonsuz kadar seveceğim Candan. Bana yardım ettin, beni iyileştirdin. Seni kucaklar ve öperim, güzel Melek :)

Candan, we miss you so much! /// Candan, seni öyle özlüyoruz ki!

2007-03-14T23:46:00.000+02:00

I am back "in the presence" of your blog spot, at least.

Honey, Soren and I have missed you so much this past week. We have your picture on the kitchen table with a vase of beautiful pink star lilies, so fragrant, and pink orchids. On March 11th, we lit candles and sat together in the kitchen, remembering and talking about you and how we loved you. We played the music your father had the musicians play at your grave site last April, and then we played songs that we had played last year at this time, when we were grieving on opposite sides of the world. Soren wrote about one of those songs in an early post here--a Pearl Jam song, "Light Years." The refrain goes like this:

And wherever youve gone and wherever we might go.
It dont seem fair, today just disappeared.
Your light's reflected now, reflected from afar.
We were but stones; your light made us stars.

And I was playing a song, "Calling All Angels," with this refrain:

calling all angels
calling all angels
walk me through this one
don`t leave me alone
callin` all angels
callin` all angels
we`re tryin`
we`re hopin`
we`re hurtin`
we`re lovin`
we`re cryin`
we`re callin`
`cause we`re not sure how this goes

Candan, you were such a remarkable young woman. I mean that truly. Of course, I am fond of many young people I know through my children and many who are the children of my friends. But honey, when we lost you, we did lose a shining star, a young woman whose joy in life, belief in goodness, love and compassion, and many talents made all of our lives richer, better, happier. Your death blew a hole in the universe for all of us. I think of your parents every day, wishing I could somehow ease an unbearable grief. And you, honey, to see you once more. . . well, I'm crying now again. So I ask you, as your father does: please come to us in our dreams. "Walk me through this one, don't leave me alone." I send this blog now out into cyberspace, which seems no more or less real than the "space," heaven perhaps, to which I send all my love to you.

XOXOXOXO Jill

-------------------------------------------------------

Tekrar blog sitenin “varlığındayım” en azından.

Tatlım, Soren ve ben bu geçtiğimiz hafta seni pek özledik. Mutfak masasının üzerinde güzel pembe mis kokulu yıldızlı zambaklar ve pembe orkidelerle dolu vazonun yanında resmin var. 11 Mart günü mum yaktık ve seni anarak, senden ve seni ne kadar sevdiğimizden söz ederek birlikte mutfakta oturduk. Babanın geçen Nisan kabrinin başında müzisyenlere çaldırdığı müziği çaldık, sonra geçen yıl bu vakitler dünyanın ters taraflarında yas tutarken çaldığımız şarkıları çaldık. Soren bu şarkılardan birini epey önce buraya yollamıştı – bir Pearl Jam şarkısı, “Işık Yılları“. Güfte şöyle:

Ve nereye gitmiş olursan ol ve nereye gidecek olursak olalım.
Haklı gibi gelmiyor, bugün yok oluverdi.
Şimdi ışığın yansıyor, uzaklardan yansıyor.
Biz taştan başka neydik ki; ışığın bizi yıldız yaptı.

Ve ben “Bütün Melekleri Çağırıyorum” diye bir şarkı çalıyordum, sözleri şöyle:

bütün melekleri çağırıyorum
bütün melekleri çağırıyorum
beni bundan geçirin
beni yalnız bırakmayın
bütün melekleri çağırıyorum
bütün melekleri çağırıyorum
çabalıyoruz
ümit ediyoruz
üzülüyoruz
seviyoruz
bağırıyoruz
çağırıyoruz
çünkü bunun nasıl gideceğinden emin değiliz

Candan sen ne kadar sıra dışı bir genç bayandın. Bunu dürüstlükle söylüyorum. Tabii ki çocuklarımdan dolayı tanıdığım ve arkadaşlarımın çocukları olan çok sayıda sevdiğim genç var. Ama tatlım, seni yitirdiğimiz zaman gerçekten parlayan bir yıldızı yitirdik. Bir genç kadını yitirdik ki, onun yaşam coşkusu, onun iyiliğe, sevgiye ve merhamete olan olan inancı, onun saymakla bitmez yetenekleri, hepimizin yaşamını daha zengin, daha iyi ve daha mutlu yaptı. Ölümün hepimiz için evrende bir delik açtı. Her gün anneni babanı düşünüyorum, istiyorum ki dayanılmaz kederi bir şekilde yatıştırabileyim. Ve seni tatlım, seni bir kez dah görebileyim… ooo, işte yine ağlıyorum. Öyleyse babanın yaptığı gibi senden şunu istiyorum: lütfen bize rüyalarımızda gel. “Beni bundan geçir, beni yalnız bırakma.” Şimdi bu blog’u “uzay”dan ne daha fazla ne de daha az gerçek görünen siber-uzay’a yolluyorum, belki de cennete, oraya ve sana tüm sevgilerimi gönderiyorum.

XOXOXOXO Jill

Aslı Abla'dan /// From Asli Abla

2007-03-12T13:24:00.000+02:00

Canım Kardeşim...
Bir yıl oldu seni kaybedeli.Buna inanmak hala çok zor.Zaman özlemini arttırdı sadece.Seni o kadar çok özledim ki.Resimlerini çıkarmadım hiç.Bir yıldır panomda asılı.Ve ben hep konuşuyorum seninle.Geçen yıl 11 Mart’ta bırakıp gittin bizleri.Güzel gözlerin kaldı hatıramda...Sensiz ne yaparım derken bir yıl geçti üstünden.Sana bu kadar çok alışmasaydım keşke diye düşünüyorum kimi zaman ..Keşke bu kadar çok kardeşim diye benimsemeseymişim,o zaman bu kadar özlemezdim,bu kadar acı vermezdi diye düşünüyorum.Sonra hemen kızıyorum kendime.Çünkü o kadar güzeldi ki senle geçen anlar..O anların güzelliği ayakta tutuyor belki de bizleri.İyi ki yaşadım seni...İyi ki hayatımın büyük bir parçası oldun....Geçen gün rüyama girdin.Rüyamda yatakta yatıyordun,saçların uzundu ve çok güzeldin.Yüzün parlıyordu ve gözlerin ışıl ışıl gülümsüyordun.Yanına uzandım elimi yanağına koyup sevdim yanağını uzun uzun.Sen de gülümsemeye devam ettin.Hiç konuşmadan gülümsedik birbirimize yanyana yatarak.Uyandığımda buruktum ama aynı zamanda mutlu.Çünkü az da olsa özlemim dinmişti....Daha çok gel.SENİ ÇOK FAZLA SEVİYORUM.VE ÇOK ÖZLÜYORUM BEBEĞİM.Dualarım seninle.Bu gece de senin için dua ediyor olacağım...KALBİMDESİN.HER ZAMANKİ GİBİ.
ABLAN

----------------------------------------------------

Dear Sister, My Life,

A year has passed since losing you. It is still difficult to believe this. Time has only increased the longing. I miss you so much! I have never removed your photos. They have been fixed to my panel for a year. And I always talk to you. You departed and left us behind on 11 March last year. Your beautiful eyes remain in my memory… I was thinking how I could cope without you but here we are - a year elapsed. At times I think I should not have gotten used to you this much. Should not have taken you so fondly for a sister – I think then I would not miss you and feel the pain this much. And instantly I get angry with myself. Because the moments with you were so delightful. Perhaps the beauty of those moments keep us upright. How thankful I am for having experienced you. For you having become a large part of my life. I dreamed of you the other day. You were lying on bed. Your hair was long. You were very pretty. Your face was shining and you were smiling with sparkling eyes. I laid myself down beside you, put my hand on your cheek, and caressed your cheek a long while. You kept smiling. We lied side by side smiling to each other without talking. I was both bitter and happy when I woke up. My longing had eased a little. Come more often. I LOVE YOU SO VERY MUCH AND MISS YOU A LOT, MY BABY. My prayers are with you. I shall be praying for you tonight as well. YOU ARE IN MY HEART. AS EVER.

YOUR ELDER SISTER

Candan Ödül Bayraktar Hatıra Ormanı oluşturuldu /// Candan Ödül Bayraktar Memorial Grove has been established

2007-03-10T12:03:00.000+02:00

Candan'ın anısına 09.03.2007 günü bir karaçam korusu/ormanı oluşturuldu. Kastamonu Çevre Orman İl Müdürlüğü'nün değerli yardımlarıyla 300 fidan dikildi. Koru/orman, Araç - Kastamonu yolunda Kanlıgöl'ü 5 km geçince ve Kastamonu'ya tam 20 km kala yolun sol tarafındadır. Kızımın ruhu şad olsun. Yetkililer Nuran Hanım ve Hüseyin Yıldız'a teşekkür ediyorum.

---------------------------------

A black pine grove/forest was established in Candan's memory on 9 March, 2007. Three hundred trees were planted with the help of Kastamonu Provincial Directorate of Environment and Forestry. The grove/forest is on the left side of the Araç-Kastamonu highway 5 km past Kanlıgöl and exactly 20 km to Kastamonu. God bless my daughter's soul. I thank the civil officials Ms. Nuran and Mr. Hüseyin Yıldız for their attention and support.

Ragıp Pekdiker'in gönderisi...

2007-02-19T18:59:00.000+02:00

Eski bir arkadaş Ragıp Pekdiker'in e-mail gönderisi (neler hissettirdiğini tahmin edersiniz)
---------------------------------------------

Aliaga Petkim’den cicegi burnunda emekli arkadasim Erkan bu Pazar yine yapacağını yapmıs, bana güzel sunular gondermis.…Biri de “The Art of Ballet”.…Görüntüleri müzik esliginde izlerken 15 yıl öncesine daldım, yurt dısında degilsem eger, Bursa'da kızım Basak'ı Neriman Bale kursuna goturup getirdigim gunlere gittim. Elimde fotograf ya da video kamerası, yıl sonu gösterilerinde kızımızın yeteneklerini görebilmek icin nasil heyecen ve merakla koşardık Ahmet Vefik Pasa Tiyatrosuna.Ve tabii Candan’ı hatırladım.Ilk resitalleri öncesi Basakla birlikte kameraya poz veren minik gulec kızı.…Gecen yıl Mart ayıydı kötü haberi aldıgımızda. Bir arkadasım, tanıyanlar icin Bursa’daki cenaze törenini mail ile duyurmustu.Sordum ona: "Nasıl olmus?"Ertesi gun de haberini gazetede okudum.….Babası Kılıcaslan arkadasım ve meslektasım idi. Ailecek de görüşmüştük zaman zaman.Kızını yetiştirme konusunda en az meslegindeki kadar titizdi.Ileride sevsin diye, daha annesinin karnındayken duzenli olarak nasıl klasik müzik dinlettiğini anlatmıstı bir seferinde de, sasıp kalmıstım.Bunun etkili bir yöntem oldugunu yıllar sonra izledigim bir belgeselden ogrenecektim.…Mail ile bas saglıgı dıledim.“Hala kendine gelememesine” ragmen bir sure sonra beni yanıtladı.Daha sonra Candan için dedesinin Bornova’da okutacagı 52 mevlidinin tarihini bildirdi.Unutmusum, dogru ya, Izmir'liydi.…O gun esimle birlikte mevlidin okunacagı camideydik.Cocugunu yetistirmekte basarılı olmus, onunla gurur duymus bir arkadasımı, "tanrıya isyan olmasın, ama ne Candan ne de ben bunu haketmedik" diyen, acısının atesini icine gömmeye calısan bir baba olarak 15 yıl sonra görmek.. Yıllar yıllar sonra ilk kez bir camide mevlit dinlemek.. Emekli general dedenin yüzündeki ifadeden duygularını okumaya calısmak..Ve her beklenmedik ölümde oldugu gibi, yasamın anlamını bir kez daha sorgulamak..…Bir duyguyu, bir acıyı paylasmıs olmanın huzur dolu tevekkulu icinde, vedalastık, ayrıldık camiden.…Ben bunları dusunurken..Bitmiş meğer, The Art of Ballet’i bir daha baslattım yeni bastan.Gözlerimi kapattım.Sadece müzik var şimdi....Ve bitiyor yine....Seyirciyi selamlıyor Basaklar, Candanlar.Ahmet Vefik Pasa tiyatrosundan dışarıya tasıyor alkıslar.

Candan's dream... /// Candan'ın rüyası...

2007-02-17T13:42:00.000+02:00

Months before her passing, Candan told me this: "Dad, I know you are skeptical and pessimistic about my getting well. I assure you, a miracle will happen and I will overcome this illness, you'll see. Last night I dreamt of Gabriel. He asked me where I would like to go. I said I could hardly walk. He took me by the hand and said 'Don't worry, it will be easy.' We flew high up in luminous heaven and came back effortlessly. He told me that they would make me the chief trainer."

-------------------------------------

Vefatından aylar önce Candan bana şunları anlattı: "Baba, biliyorum benim iyileşeceğime ümitsiz ve kötümser bakıyorsun. Ama göreceksin bak, bir mucize olacak ve bu hastalığı yeneceğim. Dün gece rüyamda Cebrail'i gördüm. Bana nereyi gezmek istediğimi sordu. Güç bela yürüyebildiğimi söyledim. Elimi tuttu ve 'Merak etme, kolay olacak' dedi. Gökyüzünde ışıl ışıl bir yerlere uçup geri döndük zahmetsizce. Bana, beni baş eğitmen yapacaklarını söyledi."

Happy and hopeful... /// Mutlu ve umutlu...

2007-01-28T15:10:00.000+02:00

Candan and Soren inside Hagia Sophia, March 2005, ISTANBUL /// Candan ve Soren Ayasofya'da, Mart 2005, İstanbul

2007--still missing you Big Time

2007-01-26T21:05:00.000+02:00

Candan`s Blog Site

Ah Candan, the world keeps turning and we are in a new year. Without you. I thought I would be glad to see the old year go--the worst of my life because of your death--but this year seems empty without your presence.

My love to you, sweetheart,
Jill

P.S. Kilicaslan, I have emailed you at your alternate address because I could not make the "superonline" one work.

Candan'siz Kurban Bayramı ve Yılbaşı /// Eid and New Year's Eve without Candan

2006-12-30T14:06:00.000+02:00

Üniversitenin ilk yarıyıl tatilinde Uludağ'da, Bursa, Aralık 2003 ... /// At Uludağ in the first semester holiday of the University, Bursa, December 2003

Sevgili Yavrum, sensiz ilk Kurban Bayramı ve Yılbaşı ne hüzün verici!

---------------------------------------------------------------------

Dear Daughter, how saddening are the first Eid and the New Year's Eve without you!

Candan in Swan Lake... /// Candan Kuğu Gölü'nde...

2006-12-21T14:22:00.000+02:00

Candan leading the quartet in Dance of the Cygnets, Swan Lake - Ahmet Vefik Paşa Theatre, Bursa/Turkey, June 2003 /// Candan Kuğu Gölü'nde "Küçük Kuğuların Dansı"nda dörtlünün başını çekiyor - Ahmet Vefik Paşa Tiyatrosu, Bursa, Haziran 2003

Visiting Candan's school ...

2006-12-19T09:48:00.000+02:00

I went to the Koc School yesterday. I saw and photoed the bench with Candan's name and her piano which was donated by her mother. The whole place smelled like Candan - I couldn't believe it. I expected her to emerge from the corridor shouting "Welcoooome Dad!" but alas. Asli met me at the door and took me all around. The experience shook me and brought tears. I realized I was not ready.

The World Is Empty...

2006-12-17T13:56:00.000+02:00

It's just that: The world is empty.

2006-12-14T07:59:00.000+02:00

My most memorable friend, Candan.
I'm sorry it has taken me so long to write. I have never met such a kind hearted, fun loving, sweet girl. Anything that came her way, she always smiled and got through it, even at her toughest times, she had the most wonderful smile. It's been almost one year since I was in Turkey visiting Candan, I remember her smile like I just saw her yesterday. When I first met Candan, it was the year of 2002 at Washington University in St. Louis. We were roommates, and we were the two of the four roommates that got along the most. I remember when she had psychology exams coming up, you'd see Candan reading Harry Potter instead. I also remember, that we celebrated her birthday in regards for her wonderful father that took the time to call her roommates to let us know she was homesick and that he would appreciate it if we celebrated her birthday. I had the most amazing and special times at Wash U and a lot of it had to do with the fact that I made such a special friend. I still remember to this day, the day we all left, I never cried so much more, because I was so attached to her, never would have thought that after 2 years, she would fly down to St. Louis to see me. I was incredibly happy to see her, we went downtown and I showed her around, until she told me about the most disasterious thing I never wanted to hear. She had me turn around when she told me, because she knew that I would burst into tears, and I did, I told her no matter what happened, I would be by her side, and for the most part, I think I did just that. I miss her so much, and it was so painful to go to Turkey to see her in such circumstances. A 20 year old, most amazing girl anyone, especially me would ever get to know, such a wonderful and true friend, all I kept thinking that she doesn't deserve this. I've had family members who have died of cancer, but never a close friend. With Candan it was different, even though we were so far apart, we both made great effort to stay in touch. The one thing I will always remember about her, is her most wonderful smile and her high spirits. Even until the end, she fought her hardest, and she most definitely didn't deserve to be put through the great deal of pain. I'll never forget her, and my trip to Turkey was incredible. Her parents were so thoughtful and kind, and made me feel like I was at home, even though it was tough for me at first, to see Candan in such a state, and me being so far away from home, but I was greatful enough to meet such great parents. I miss her, and I think about her everyday. So many things about her that I miss, and she will forever stay in my heart. Seni Seviyorum! RIP my sweet friend.

--------------------------------------------------------

Benim en anılası arkadaşım, Candan

Yazmam bu kadar geciktiği için üzgünüm. Hiç böylesine iyi yürekli, eğlenceyi seven, tatlı bir kız tanımamıştım. Yoluna ne çıkarsa çıksın hep gülümser ve üstesinden gelirdi; en zorlu zamanlarında bile harika gülümseyişi eksik olmazdı. Candan’ı ziyaret için Türkiye’ye gidişimden bu yana yaklaşık bir yıl oluyor, sanki O’nu dün görmüş gibi gülümseyişini hatırlıyorum. Candan’la ilk karşılaşmam, 2002 yılında Washington University in St. Louis’de oldu. Oda arkadaşıydık ve dört oda arkadaşının en iyi anlaşan ikisi bizdik. Anımsıyorum, psikoloji sınavları yaklaşırken Candan’ın Harry Potter okuduğunu görürdünüz. Şunu da hatırlıyorum, kıymetli babasının girişimiyle doğum gününü kutlamıştık; babası oda arkadaşlarını aramış, kızının özlem içinde olabileceğini ve doğum gününü kutlarsak mutluluk duyacağını bildirmişti. Washington University’de hayatımın en özel ve en büyüleyici zamanını geçirdim, bunda öyle özel bir arkadaş edinmemin büyük payı var. Bugün bile hatırlıyorum, herkesin ayrıldığı gün ağladığım kadar hiç ağlamamıştım çünkü O'na çok bağlanmıştım. İki yıl sonra uçağa atlayıp St. Louis’e beni görmeye geleceğini düşünemezdim. O’nu görmekten inanılmaz derecede mutlu olmuştum, şehre indik ve O’na etrafı gezdirdim; ta ki bana hiç duymak istemeyeceğim en feci şeyi söyleyinceye kadar. Söylemeden önce arkamı dönmemi istedi çünkü gözyaşlarına boğulacağımı biliyordu, öyle de oldu; O’na ne olursa olsun hep yanında olacağımı söyledim, sanırım büyük ölçüde oldum da. O’nu çok çok özlüyorum. Türkiye’ye gidip O’nu o durumda görmek ne kadar acı vericiydi. 20 yaşında, herkesin özellikle benim hayat boyu tanıyabileceği en hayran olunacak kız, öyle harika ve gerçek bir arkadaş – hep O’nun bunu hak etmediğini düşündüm durdum. Ailemde kanserden ölenler oldu, ama hiç yakın bir arkadaşımı kaybetmemiştim. Candan’la her şey başkaydı; o kadar uzaklarda olmamıza karşın temasımızı sürdürmek için ikimiz de büyük gayret gösteriyorduk. O’nunla ilgili hep hatırlayacağım birinci şey, harika gülümseyişi ve neşesidir. Sonuna kadar bile canla başla kavgasını sürdürdü, büyük acılardan geçmeyi kesinlikle ve kesinlikle hak etmemişti. O’nu hiç unutmayacağım. Türkiye seyahatim inanılmazdı. Annesi ve babası pek düşünceli ve kibar davrandılar; ilkin Candan’ı o halde görmek ve evden çok uzaklarda olmak bana zor gelmişti ama kendimi evimde gibi hissettirdiler. Böyle muazzam bir anne-baba tanımaktan dolayı müteşekkirim. O’nu özlüyorum ve her gün düşünüyorum. O’nun hakkında o kadar çok şeyi özlüyorum ki… Sonsuza kadar kalbimde kalacak. Seni Seviyorum! RIP(*) benim tatlı arkadaşım.

(*) RIP = “Rest in peace” : Huzur içinde yat. (K. N. Bayraktar notu)

2006-12-03T15:40:00.000+02:00

Candan ve Soren Portakal Çiçeği Sokak'ta Candan'ın son kaldığı evin önünde... Fotoğrafı Candan cep telefonuyla çekti. O sıralar radyasyon alıyordu ve geçici bir düzelmenin getirdiği ferahlık vardı. Ankara, Ağustos 2005 /// Candan and Soren in front of Candan's last residence on Portakal Çiçeği Sokak. Candan had taken the photo with her mobile phone. At that time she was getting radiotherapy and feeling reasonably well thanks to a transient improvement. Ankara, August 2005

İspanyol Dansı'ndan önce Candan... /// Candan before Spanish Dance...

2006-11-23T15:20:00.000+02:00

Candan İspanyol Dansı için Ahmet Vefik Pasa Tiyatrosu sahnesine çıkmaya hazır, 18 Haziran 2003, BURSA /// Candan ready to go on stage for Spanish Dance at Ahmet Vefik Paşa Theatre, 18 June 2003, BURSA

Candan ve Yasemin Araç'ta - Mezuniyet Balosu'nda Cho ile /// Candan and Yasemin in Araç - With Cho at the Graduation Ball

2006-11-18T14:36:00.000+02:00

ALTTA: Candan ve Yasemin ABD'ye gidiş öncesi Araç'talar, Temmuz 2003, Araç /// BOTTOM: Candan and Yasemin in Araç before Candan left for the USA, July 2003, Araç

ÜSTTE: Koreli arkadaşı "Cho" ile Çırağan Sarayı'ndaki mezuniyet balosunda, 30 Temmuz 2003, İSTANBUL /// TOP: At the graduation ball held at Çırağan Palace with Korean friend "Cho", 30 July 2003, İSTANBUL

Aslı Abla rüyasında Candan... /// Candan in Sister Aslı's dream...

2006-11-16T09:25:00.000+02:00

Canım Kardeşim
Bu gün rüyamda gördüm seni...Ne kadar da özlemişim...Okuldayım ama okul çooook büyük.(Burası değil.)Sen geliosun okula ziyarete arkadaşlarıla birlikte,sarılıyoruz.Sonra okulda gezmeye gidiyorsunuz.Ben de işime dönüyorum.Ofiste otururken sesini duyuyorum,üst kattan”ablasııııı”diyorsun...Koşarak gidiyorum.Ne oldu Candan diyorum...Gel diyosun ama sadece sesin var seni göremiyorum.Sese gidiyorum.Senin saçların yanlarda iki kıvır kıvır at kuyruğu şeklinde.Yüzün gözün çikolata.Ağzında da çikolata var.Gülüyorsun,arkadaşın var O da gülüyor.Her tarafı dağıtmışsınız,her yer çikolata.Ben de başlıyorum gülmeye,,Sonra yakalanmayın diye çıkarıyorum sizi ordan.Daha sonra ben yine ofisimdeyim.Dışardan kapı var güya ofisimde o kapının dışında da havuz...Kapıdan içeriye giriyorsun dört kız var yanında sen ortadasın.Arkandan ışık vuruyor,ışık sadece sana vuruyor.O kadar güzelsin ki....Üstünde bembeyaz bir mayo,pürüzsüz tenin..Hiç konuşmuyorsun,sadece gülümseyerek bana bakıyorsun,ben de sana kitleniyorum.Mayonun üzerine bembeyaz bir tül giymişsin.Dizlerine kadar.Birden arkadan hafif bir rüzgar esmeye başlıyor,tül dalgalanıyor.Bana uzun uzun bakıyorsun,gülümsüyorsun ve el sallayarak arkanı dönüp gidiyorsun.Seni bir meleğe benzeterek hayran hayran arkandan bakıyorum......
Candan bu rüyadan uyandığımda yaşadığım mutluluğu hissettiğini biliyorum.Sen orda mutlusun ve huzurlusun,ben de artık bunu biliyorum.Bembeyaz bir melek oldun rüyamda orda olduğun gibi.Seni o kadar özledim ki....Ama böyle bir rüya gördüğüm için içim çok rahatladı.Sen biliyorsun neler hissettiğimi,beni rahatlatmak için geldin.Hep gel.......

Geçen gün okulun bahçesine çıkıp rastgele bir banka oturdum.Arkamı döndüğümde farkettim ki senin adın yazıyor bankta.Senin için okul anı olması adına bank yaptırmıştı.Ön bahçede duruyor.Ama yatılı bölüme alacağız bankı.(Ortak alan bitince) böylece her gün görebileceğiz.İsminin yazdığı plaketi sevdim ve konuştum onla senmişsin gibi.Ve şaka gibi biliyorum ama sigaramı içemedim o banka oturunca.Sen hep kızardın ve hiç istemezdin ya sigara içmemi.....İçemedim işte sanki sen ordaydın.O banktaydın....Ve yine kızıyordun bana.İçemezdim pek yanında sigara hatırla......:)

Cenncenn’im,Kardeşim.....
SENİ ÇOK SEVİYORUM.....Kalbimdeki yerini hiç birşey değiştiremiyecek.

ABLAN....

---------------------------

Dear Sister, My Life,

I saw you in my dream today. How much I have missed you... I am at school but the school is sooooo big. (not this one) You come for a visit to the school with friends; we hug. Then you all go for a walk around in the school. I return to work. Sitting in the office I hear your voice; you say "Sisteeeer O' " from upstairs. I go running. "What’s up, Candan?" I ask. You say "Come." Only the voice is there; I can not see you. I go towards the voice. It is you with your hair formed into two curling ponytails on the sides. Your face is smeared with chocolate all over. There is cholocate in your mouth, too. You smile. You have a friend. He/She smiles, too. You have messed up the whole place, with chocolate everywhere. I burst into laughter as well. Then I take you out in case you get caught. Then I am in my office again. Apparently there is a door in my office leading straight out, and a pool just outdoors. You step in through the door; there are four girls with you, and you are in the middle. Light comes from behind you; the light beams on you only. So beautiful you are... With a snow-white swimsuit on you, with your smooth complexion... You do not say a word, just look at me smiling, and I get locked on you. You are wearing a snow-white veil on the swimsuit. Down to your knees. Suddenly a faint breeze starts to blow from behind; the veil waves. You are cast a long glance at me, smile, turn around, and leave waving a hand. I look in awe at your back, likening you to an angel...

Candan, I know you sense the happiness I felt when I woke after this dream. You are happy and peaceful there; I know this now. You have cevome a snow-white angel as in my dream. How much I have missed you! But I am relieved thanks to such a dream. You know what I feel; you came to comfort me. Do come always...

The other day I went to the schoolgarden and randomly sat down on a bench. I turned around and realized your name was written on the bench. The school had had a bench made in your name. It is right there in the front garden. But we are going to move it to the boarding section. (when the common area is completed) So we shall be able to see it everyday. I fondled the name plate and talked to it as if it was you. I know it sounds like a joke, but I could not smoke when seated on that bench. You used to get cross and never approve of my smoking... I just could not smoke; you were supposedly there. On that bench... And getting angry with me again... Remember, I could hardly ever smoke beside you....:)

My Cenncenn, My Sister,

I love you so much. Nothing may ever change your place in my heart.

YOUR SISTER...

Bale ve ben /// Ballet and I

2006-11-11T21:26:00.000+02:00

Geçen Çarşamba ve bugün bale izledim. Dört küçük baleden oluşan bir program ve "Şımarık Kız"... Candan'ın vefatından sonra ilklerdi. Eskisi gibi zevk alamadım, hatta baleden eskisi kadar hoşlanmadığımı farkettim. Candan'sız balenin anlamı mı yok acaba? Üzüldüm.

--------------------------------------

I watched ballet last Wednesday and today. A programme of four small works and "La Fille Mal Gardee"... They were the firsts after Candan's passing. I did not get the pleasure I used to, and actually realized that I did not enjoy ballet as before. Did ballet without Candan lose meaning? I was sorry.

Candan'ın 18. doğum günü kutlaması - Araç'tayız /// Candan's 18. birthday party - In Araç

2006-11-11T21:04:00.000+02:00

Candan 18. yaş gününü Koc Lisesi'nden ve Erdek deniz tatilinden arkadaşları ile kutluyor, 25 Temmuz 2003, İSTANBUL /// Candan celebrating her 18. birthday with mates from Koc High School and from sea holiday in Erdek, 25 July 2003, ISTANBUL

Candan'la köklerimizin olduğu Araç'tayız - ABD'ye gitmeden önce anne ve babama veda ziyareti için gitmiştik, 07 Temmuz 2003, ARAÇ /// Candan and I in Araç, where our roots are, on a good-bye visit to my parents before leaving for the USA, 07 July 2003, ARAÇ

Thank you so much, Kilicaslan! /// Çok çok sağol Kılıcaslan!

2006-11-10T04:19:00.000+02:00

Candan`s Blog Site
What a wonderful gift to come here today and find your translations. Now I feel so connected to Asli and Meralhala and, of course, you. You have made a bridge across the world for those of us who love and miss Candan here to many others over there who feel the same way.

Below the blog box in which I'm typing, there is the picture of the two of you in Boston with the Hancock Center and Trinity Church in Copley Square looming behind you. I remember that when you came, Soren went to meet the two of you in Boston, I think probably the first time you met him.

And in this picture, you both look so happy, and you seem to be so near me, smiling right at me--very close by in downtown Boston--and this makes me happy too.

Thank you again. And my heart goes out to all of you--to all of us--who love Candan and who suffer her absence.

-------------------------

Ne harika bir hediye bugün buraya gelip çevirilerini bulmak! Şimdi Asli’ya ve Meralhala’ya, tabii bir de sana, öylesine bağlanmış hissediyorum. Sen Candan’ı buralarda sevip özleyen bizlerle oralarda aynı şeyleri hissedenler arasında dünya aşırı bir köprü kurdun.

Yazdığım blog kutusunun altında ikinizin Boston’da resmi duruyor, arkanızda Copley Meydanı’nda Hancock Merkezi ve Trinity Kilisesi yükseliyor. Geldiğinizde Soren’in ikinizle Boston’da buluşmaya gittiğini anımsıyorum, sanırım bu onunla ilk karşılaşmandı.

Ve bu resimde her ikiniz öylesine mutlu görünüyorsunuz, ve bana öyle yakınsınız, dosdoğru bana gülümsüyorsunuz -- Boston’un ortasında çok yakınlarda – ve bu beni de mutlu ediyor.

Tekrar sağol. Ve yüreğim Candan’ı seven ve yokluğunun sıkıntısını çeken hepinize – hepimize – ulaşıyor.

İstanbul'da ve Boston'da... /// In Istanbul and in Boston...

2006-11-09T15:35:00.000+02:00

ABD'ye gitmeden kısa zaman önce Viya Balık Restoran'da, 26 Temmuz 2003, İSTANBUL / Boston'da eski ve yeni - Soren'in cektigi bir poz, 06 Ekim 2003, BOSTON ///

At Viya Fish Restaurant a short while before leaving for the USA, 26 July 2003, ISTANBUL / Old and New in Boston - a snapshot from Soren, 06 October 2003, BOSTON

Translation... /// Çeviri...

2006-11-09T15:05:00.000+02:00

Dear Bloggers,

I have started translating the blogs from English to Turkish and vice-versa hoping nobody would mind.

-----------------------

Sevgili Blog'cular,

Blogları Türkçe'den İngilizce'ye ve ters yönde çevirmeye başladım. Umarım kimse rahatsız olmaz.

Candan and I in Connecticut College and Beacon Hill /// Candan ve ben Connecticut College'de ve Beacon Hill'de...

2006-11-07T12:48:00.000+02:00

In front of Plant Dorm, Connecticut College, early October 2003 /// In Beacon Hill, Boston, 06 October 2003 (Soren's objective)
Plant Yatakhanesinin önünde, Connecticut College, Ekim başları, 2003 /// Beacon Hill'de, Boston, 06 Ekim 2003 (Soren'in objektifi)

Candan`s Blog Site

2006-11-07T05:51:00.000+02:00

Hello, honey
I come here, to your spot, Candan, every day. I feel it is a way to stay close to you, check in with you and those who loved you. I wish I could read the Turkish postings. I can just pick out the occasional word, but the one I know is "bebeğim." My baby. I used to hear Soren talking to you, and he would murmur that endearment, and I heard you calling him that too. Candan, I think often now that I wish it were last year at this time because I could still call you up then. Because I could still send you a present. All I can still do now is continue to love and miss you.

-------------------------------

Merhaba tatlım

Her gün buraya, senin yerine geliyorum Candan. Sana yakın kalmanın, seninle ve seni sevenlerle kaynaşmanın bir yoludur bu diye düşünüyorum. Türkçe gönderileri okuyabilmeyi dilerdim. Arada bir sözcük yakaladığım oluyor, ama bildiğim "bebeğim". My baby yani. Soren'i seninle konuşurken duyardım, o sevgi sözcüğünü mırıldanırdı, senin de ona öyle dediğini duymuştum. Candan, sık sık düşünüyorum şimdi, geçen yıl bu vakitler olsaydı, çünkü hala seni arayabiliyordum o zaman. Çünkü hala sana hediye yollayabiliyordum. Şu anda hala yapabileceğim ise seni sevmeyi ve özlemeyi sürdürmekten ibaret.

Amadeus at Ataturk Cultural Centre... // Atatürk Kültür Merkezi'nde Amadeus...

2006-11-05T19:03:00.000+02:00

Dear Candan, today I went to Ataturk Cultural Centre for the first time after your passing and saw "Amadeus" by Peter Shaffer. I like the play, but did not feel well. Every corner of the hall is bursting with memories. I love you and miss you more every day.

------------------------------------------------------

Sevgili Candan'ım, vefatından sonra ilk kez bugün Atatürk Kültür Merkezi'ne gittim ve Peter Shaffer'ın Amadeus'unu izledim. Oyunu severim, ama kendimi iyi hissetmedim. Salonun her köşesi anı yüklü... Seni seviyorum ve her geçen gün daha çok özlüyorum.

Aslı Abla'dan özlem... /// Longing from Aslı Abla...

2006-11-01T14:50:00.000+02:00

Cenn Cennim,bebeğim....
Bu bayram seni görmeye gelecektim.Uzun zamandır planlıyordum bunu.Gel gör ki yine evdeki hesap çarşıya uymadı.Ben çok istememe ve planlamama rağmen yine gelemedim sana.Ankara’ya gitmek zorunda kaldım.Seni görmek için Ankara’ya gidişlerimi hatırladım.En son gelişimi hatırladım.Seni en son görüşümü....Uzun uzun konuşmuştuk seni yormamaya çalışarak.Dinlendirerek.Pasta yemiştik.Televizyonun üstü melek biblolarıyla doluydu.Ben de almıştım sana melek biblosu.Uğuruna inanıyoduk onların.Tek tek anlatmıştın bana hangisini kim aldı.Sonra kucağıma yattın,sırtını okşamamı istedin.Sana sarılamıyordum,seni öpemiyordum.Sadece sırtını sevebiliyordum.Sen mutlu,ben mutlu...Ta ki ayrılık anına kadar.Seni orda öylece bırakıp gitmek içimi acıttı çok.Sonra da senin gidişin içimde kocaman bir yara açtı...Hiç kapanmayan.
Bu yıl da Talent Show’da senin adına ödül verilmesi geldi gündeme.Bence bu zaten her yıl verilmesi gereken bir ödül.Seni bilen,tanıyan herkesin onaylayacağı gibi sensiz bir Talent Show,sensiz Ramfest düşünülemezdi.O yüzden sürekli adın geçmeli bu organızasyonlarda.Ve sen senden sonra gelenlere örnek olarak hep hatırlatılmalısın.Geçen yıl senin adına ödül verilirken sahnede seni gördüm.Seni hayal ettim.Sanki ordaydın...Bu yıl yine orda olacaksın.Ben yine seni hayal edeceğim.CANDAN...KARDEŞİM...BEN SENİ ÇOK ÖZLEDİM.GİTGİDE DAHA DA ÇOK ÖZLÜYORUM.HER ZAMAN AKLIMDASIN,HERZAMAN SENİ HATIRLATAN BİŞEYLER VAR.SENİ ÇOK SEVİYORUM BEBEĞİM.
ABLAN.....

------------------------

My Cenn Cenn, my baby,

I would come to see you this holiday. I had been planning this for a long time. However, things did not work out again. Although I planned and wanted terribly to come to you, I could not. I had to go to Ankara. I recalled my trips to Ankara to see you. I remembered my last coming. The last time I saw you... We had talked long trying not to tire you. Giving rests in between. We had had a cake. The TV top was full of angel bibelots. I had bought you one, too. We believed in the good luck they would bring. You had told me who brought each one by one. Then you had lied on my lap and asked me to caress your back. I could not hug you or kiss you. Just fondle you... Happy you, happy I. Up until the moment of separation. Leaving you there like that hurt me on the inside a lot. Then your departure opened a big sore in me. One that never heals...

It is considered to give an award in your name at the Talent Show this year again. I think such an award should be given every year anyway. As everyone who knows you would attest, a Talent Show or a Ramfest would have been unthinkable without you. Therefore your name should be mentioned non-stop in such organizations. And you should always be remembered as an example to those coming after you. Last year I saw you on stage when the award in your name was being given. I dreamed of you. It was as if you were there. You will be there this year, too. I shall dream of you again. CANDAN. MY SISTER. I MISSED YOU A LOT. I MISS YOU MORE EVERY DAY. YOU ARE ALWAYS ON MY MIND. THERE IS ALWAYS SOMETHING REMINISCENT OF YOU. I LOVE YOU SO MUCH, MY BABY.
YOUR SISTER........

Sensiz ilk Bayram... /// The first holiday without you...

2006-10-26T14:28:00.000+03:00

Sevgili Kızım, sensiz ilk Bayram bu ve ben İzmir'deyim. Alsancak'ta sen, ben, Meral ve Yasemin birlikte yaptığımız Bayram alışverişlerini andım. Mahir'lere, Cengiz'lere gittim ve seninle olduğumuz yerlere içim burularak baktım. Annemlerdeki resimlerin, yattığın yatak, oyuncaklar, hepsi bir hüzün verdi. Özlüyorum seni...

---------------------------

Dear Daughter, this is my first holiday without you and I am in Izmir. I recalled the holiday shopping tours you and I made in Alsancak with Meral and Yasemin. I went to Mahir's and Cengiz's and looked at the places we had been together with a pang inside. Your photos, the bed you slept in, the toys, and everything at my mother's gave me sorrow. I miss you...

sensiz bir arife günü daha yasadık /// we lived through another holiday eve without you

2006-10-26T13:43:00.000+03:00

Sevgili Candan,oralarda biryerlerdesin biliyorum.Görüyorsun ve duyuyorsun .bunu da biliyorum.Ne zor geldi bir bilsen o eski arife günlerini yasayamamak birlikte.Ne fame city diye tutturan biri ,var .Ne de kırmızı ve pembe kıyafetlerin bol olduğu vitrinlere yapısan o sirin kız çocuğu.
Emin ol ki yine gittim, birlikte dolastığımız yerlere hem de arife günü belki her sey bir anda eskisi gibi olur diye.
Ama olmadı CANDAN öyle buruk ,sevimsiz. Canım herseye rağmen Bayramını kutluyorum. Yine aynı sloganımı yazıyorum.Candanım CANDAN ben seni severim CANDAN.

----------------------------

Dear Candan, I know you are there somewhere. You see and hear. I know that, too. How hard it felt not to be able to live through the old holiday eve days together, if only you could know. There is neither someone pestering me for "Fame City", nor is there that cute little girl glued to the shop windows packed with red and pink garments. Be sure that I went again to the places we strolled together, and on holiday eve too, hoping everything would suddenly be as before.

But it didn't CANDAN; it was so bitter and uncanny. My dear, in spite of everything I celebrate your holiday. I write the same slogan of mine. Candan my Candan, I love you CANDAN.

(K. N. Bayraktar's note for English speakers: "Candan" means frankly and devotedly whole-hearted in Turkish. What a fitting description, isn't it?)

I remember Candan well /// Candan'ı iyi hatırlıyorum

2006-10-17T21:42:00.000+03:00

This was in Bursa. Candans father had invited me to his home. there I met Candan. She must have been 8 years old, very much a child, with expresseive eyes and a wonderful intelligence. Candan was very close to her parents and she had the ability to listen with great concentration and to observe with a calm assurance. Ours was a short meeting, but it left an imprint on me.

When I got back to Fribourg, I decided to buy a Teddybear for Candan and mail it to her. I went into town - it was a hot summer day - to the toy shop "Franz Karl Weber". this shop is an institution in Switzerland, my grandparents got presents bought there, when they were small!

And so I bought a light brown Teddybear, and the sales-lady wrapped him in silk paper and packed him into a box which then was carefully wrapped and tied and knotted , the address was added and off it went to the Post Office and hence to Bursa. Presently I got a nice thank you note from Candan and her Father.

Many years later I got a e-mail from Candan, she was now 19 years old and still rembered me. She asked me if I could get her information about universities in Switzerland. Which I did. Her mails to me were sparkling and lucid and I felt happy to be able to contribute a bit.

What I want to say now is difficult. A few years later I leaned from her father about her illness, and Candan and I started to communicate a number of times by e-mail. We planned that she should come to see me and my family in Fribourg at the end of 2005, with her boy friend who was studying in Strasbourg, I think.

Candan showed courage and sweetness in her messages, and then the messages got fewer and the rest you all know. Adieu, Candan.

--------------------

Bursa'daydı. Candan'ın babası beni evine davet etmişti. Candan'ı orada tanıdım. Sekiz yaşında falan olmalıydı, tam tamına gözleri anlatım yüklü ve zekası harika bir çocuktu. Candan annesine babasına çok yakındı, tam odaklanarak dinleme ve sakin bir güvenle gözlemleme becerisi vardı. Bizimkisi kısa bir buluşmaydı ama üzerimde etki bıraktı.

Fribourg’a dönünce Candan’a bir ayı alıp yollamaya karar verdim. Çarşıya gittim – sıcak bir yaz günüydü – ve "Franz Karl Weber" oyuncakçı dükkanına girdim. Bu dükkan İsviçre’de köklü bir kuruluştur, dedemle nineme küçüklüklerinde buradan alınmış hediyeler verilmişti!

Böylece açık kahverengi bir ayı aldım. Satıcı bayan onu ipekli kağıda sardı, kutuya yerleştirdi, dikkatlice sardı, bağladı, düğümledi, adresi yazdı; paket postaneye, oradan da Bursa’ya gidiverdi. Akabinde Candan’la babasından bir teşekkür notu aldım.

Çok seneler sonra Candan’dan bir e-mail aldım, artık 19 yaşındaydı ve hala beni hatırlıyordu. İsviçre üniversiteleri hakkında bilgi istemişti benden. Gönderdim. E-mail’leri coşkulu ve pırıl pırıldı, biraz yardımcı olabilmekten ötürü mutluydum.

Şimdi söylemek istediklerim zor şeyler… Birkaç yıl sonra babasından hastalığını öğrendim, Candan’la defalarca e-mail ile haberleştik. Sanırım Strasbourg’da okuyan erkek arkadaşıyla 2005 sonunda Fribourg’a gelip beni ve ailemi ziyaret etmesini planlamıştık.

Candan mesajlarında yüreklilik ve tatlılık yayıyordu, sonra mesajlar seyrekleşti ve gerisini hepiniz biliyorsunuz. Adieu, Candan.

Bir rüya... /// A dream...

2006-10-17T18:44:00.000+03:00

Dün gece Candan'ı gördüm. 13-17 gibi yaşlardaydı. Okul gibi bir yere bıraktım onu, içeriden basit ama sevimli şarkılar geliyordu. Bir süre sonra da aldım. Ne yaptığını, nasıl geçtiğini sordum. "Geyik yaptık, şarkı söyledik" gibi bir yanıt verdi. Yapılanı pek önemsememiş ama görev yerine getirmiş gibi bir hali vardı.

-----------------------------------------

I saw Candan last night. She was like 13-17 years old. I dropped her to somewhere like a school. One could hear simple but nice songs coming from inside. I picked her up after a while. I asked what she did and how it was. She gave an answer like "We talked turkey and sang songs." She looked as if she did not find what was done important but did her duty.

Candan`s Blog Site

2006-10-12T06:49:00.000+03:00

Candan`s Blog Site
I sound like a broken record. But I miss you, sweetheart. I read the post your dad wrote below, where he talked about breaking the Ramadan fast with you, and how he would go to your grave and pray for you this week. I am also moved to remember Julia talking about you at Connecticut College during Ramadan, how even then, back then when your health was becoming a struggle, you were observant and fasted. I wondered what I could do this week to feel close to you too. I decided I'd fast for a few days next week and light my candles next to your picture in my room and think of you. I think about you, because I miss you, and that pain of missing you has gone from being a dull, constant pain to being a more intermittent one, but rather sharp, one that hits me suddenly unawares, takes my breath away, leaves tears in my eyes. Today, it was because I was dozing in the car as Harvey drove to the gym, listening to National Public Radio, and suddenly my attention was caught by someone speaking about survivors of childhood cancers, about the very high incidence of repeat cancer later in life if a person has undergone chemo and radiation, and she was talking about a young woman who had had Hodgkins and was in her early 30s and now, after the birth of her first child, had breast cancer. And I'm not sure what I was feeling--a tumultuous mix of emotions--jealousy and that raging sense of unfairness that this person had survived when you did not; a sort of alarm and concern for that you that might have lived, for what might have unfolded next in your life; mostly a sense of loss for the vibrant, radiant, wonderful young woman you were. And I just hunched back down in my seat and cried. I love you, honey.

---------------------------------------

Çizik plak gibiyim. Ama işte seni özlüyorum tatlım. Aşağıda babanın yazdığı gönderiyi okudum; Ramazan orucunu seninle birlikte bozduğundan ve bu hafta mezarına gidip sana dua edeceğinden söz etmiş. Julia'nın Ramazan sırasında Connecticut College'de yaptıkların hakkındaki konuşması da beni hislendirdi - o zaman bile, sağlık durumunun artık bir mücadeleye dönüştüğü günlerde bile, ibadet edip oruç tutuyormuşsun. Ben de bu hafta sana yakın olabilmek için ne yapabileceğimi düşündüm. Gelecek hafta birkaç gün oruç tutmaya, odamda resminin yanındaki mumlarımı yakmaya ve seni düşünmeye karar verdim. Seni düşünüyorum çünkü özlüyorum; seni özlemenin acısı sürekli, tekdüze olmaktan çıktı, aralıklı ama hayli keskin bir duruma geldi - beni apansız vuran, nefessiz bırakan, gözümü yaşlarla dolduran... Bugün, Harvey arabayı jimnastik salonuna doğru süreken kulağım National Public radyosunda uyukluyordum; birden çocukluk kanserlerinden kurtulanlar hakkında konuşan biri dikkatimi çekti. İnsan kemoterapi ve radyasyon görmüş olursa hayatın ileri evrelerinde tekrarlayan kanser vakalarıyla çok yüksek oranda karşılaşıldığından söz etti. 30’lu yaşlarının başlarında Hodgkin hastalığı geçirip şimdiyse ilk çocuğunun doğumundan sonra göğüs kanserine yakalanan genç bir kadını anlattı. Neler hissettiğimden emin değildim – yığınla duygu karışımı- kıskanma ve bu kişinin hayatta kalmasına karşın senin kalamamışlığındaki haksızlığın kudurtucu hissi; yaşayabilecek olmanın, yaşamında sonradan hangi sayfaların açılabileceği düşüncesinin uyandırdığı tedirginlik ve tasa; ama en çok hareketli, ışık yayan, harika bir genç bayan olan seni yitirmişlik duygusu. Sadece geri koltuğuma çöküp ağladım. Seni seviyorum tatlım.

I, Candan, and roomies at Harris...

2006-10-07T14:37:00.000+03:00

Candan'sız ilk Ramazan... (The first Ramadan without Candan...)

2006-10-03T00:00:00.000+03:00

Sevgili Yavrum, sensiz ilk Ramazan bu. Birlikte kalktığımız sahurları özleyişle anıyorum. Kaçırdığım oruçlardan dolayı bana serzeniş yapardın. Yarın her Bursa'ya gelişimde yaptığım gibi kabrinin başında ruhunu dualarla yıkayacağım.

*******************************

Dear Daughter, this is the first Ramadan without you. How much I miss the dawn meals we had together! You used to tease me for the fasts I missed. Tomorrow I am going to drench your soul with prayers beside your grave as I do every time I come to Bursa.

Smiling Beauty

2006-09-26T17:38:00.000+03:00

Look at Candan with Brian and two other mates on a happy party day at Connecticut College. She called this "Semi-formal of Sophomore Year". She had finished her chemos with good results and did not yet know of the relapse. (The doctors in New London did not bother to run an early scan despite her complaints and gave rise to a delay of more than two months.)

Robyn Watkin

2006-09-18T17:50:00.000+03:00

Dear Members, there was (and probably still is) a dance instructor named Robyn Watkin at Connecticut College. If anyone knows of her whereabouts and current e-mail address, please let me know. Thanks.

Blog site address - Blog sitesi adresi

2006-09-14T13:24:00.000+03:00

Dear Members, please use www.blogger.com to send posts.

Sayın Üyeler, lütfen gönderileriniz için www.blogger.com adresini kullanın.

Özlem...

2006-09-14T13:17:00.000+03:00

Sevgili Yavrum, seni çok özlüyorum.

Candan`s Blog Site

2006-09-12T05:46:00.000+03:00

six months Bebegim. i stopped by Plant tonight and looked up the stairwell. and then i walked to the third floor landing and down the hall a little ways.

There will always be sacred for me. i love and miss you.

Bebegsin

------------------------------------------------------------

Altı ay Bebeğim. Bugün Plant yatakhanesinde durdum ve merdivenlerden yukarıya baktım. Sonra üçüncü kat girişine çıktım ve koridorda biraz yürüdüm.

Orası benim için hep kutsal olacak. Seni seviyorum ve özlüyorum.

Bebeğ(s)in

Going back to CC

2006-09-09T04:49:00.000+03:00

Candan`s Blog Site
Candan, I took Soren back to Connecticut College on August 29th. It was raining when we pulled up in front of the Crow Student Center, and Soren got out and sprinted down the street to pick up his key.

I got out of the car and stood there in the rain and then I started crying so hard that I had to get back in the car. Honey, I missed you so much! I was thinking of how this should have been your senior year and how much your presence added to that college. When Soren came back, I put on a better face and tried to be upbeat, but later that night, when I talked to him on the phone, he told me that it had been great to see his old friends, but hard to be back where you two had been together. And then I told him how difficult it was for me. I don't think I'll ever go back to Conn without remembering how I met you on that first Parents Weekend and the times we shared together when Harvey and I came to visit you guys. I send lots of love to you, Candan!

Candan`s Blog Site

2006-09-06T08:05:00.000+03:00

it's sometimes very difficult being back here. You are everywhere here, and I hope you are here with me. I love you.

Bir rüya daha...

2006-09-04T20:24:00.001+03:00

This time it is my cousin Meral Çelik's dream in her own words. Candan used to call her "Aunt".

" I am very ill lying in a hospital ward. Candan is on my bedside looking at me smiling. I am in incredible pain at that time. Suddenly the doctors come in. They want to take me somewhere for tests. With great difficulty I sit up, and try to put on my shoes under the bed. There is another pair beside mine: a pair of Converse shoes.

Anyway, in that haste I can not manage to get the shoes on my feet. I turn to Candan and say 'Candan, our shoes are side by side. I am very ill. Are you here by any chance to take me? Will I be the next in the family?'

Candan talks to me with that smile on her face again, but I can not recall what she says."

I had bought myself a pair of sports shoes on the day of the night I had this dream. What a coincidence thayt Candan's last wish from me was a pair of sports shoes. She was very happy when I gave her the present.

--------------------------------------------------------

Bu kez kuzenim Meral Çelik'in rüyası kendi anlatımıyla... Candan, ona "Hala" diye hitap ederdi.

" Çok hastayım ve bir hastane odasında yatıyorum. O sırada Candan başucumda, gülümseyerek yüzüme bakıyor. Ben, inanılmaz derecede acı çekiyorum o sırada. Birden doktorlar içeri giriyorlar. Beni tahliller yapmak üzere bir yere götürmek istiyorlar. Yataktan doğruluyorum güç bela. Ayağıma yatağın altında duran ayakkabılarımı giymeye çalışıyorum. Benim ayakkabılarımın yanında bir çift ayakkabı daha var, o da Converse marka bir ayakkabı.

Ne ise ben acele ile ayakkabılarımı giyemiyorum. Candan'a dönüp diyorum ki: 'Candan, ayakkabılarımız da yanyana, ben çok hastayım, yoksa sen de beni almaya mı geldin?'

Candan benimle yine o gülümseyen yüzüyle konuşuyor, ama neler dediğini hatırlıyamıyorum."

Bu arada rüyayı gördüğüm gecenin gündüzünde kendime bir çift spor ayakkabı almıştım. Ne tesadüf ki Candan'ın da benden son isteği bir çift spor ayakkabı idi . Ona hediyesini verdiğim gün çok mutlu olmuştu.

Silence... - Sessizlik...

2006-09-01T19:17:00.000+03:00

Are we at the end of the tunnel? Is that all you members have to contribute to Candan? Come on, shake up!

Tünelin sonuna mı geldik? Siz üyelerin Candan'a katkısı bundan mı ibaret? Haydi, silkinin biraz!

Daniel Barenboim and the West-Eastern Orchestra...

2006-08-21T16:21:00.000+03:00

Yes! Daniel Barenboim and his orchestra gave a magnificent concert on 16 August. He played the piano himself in the "Trout Quintett" by Franz Schubert. It was full house in the 1500-year-old setting. Some listened standing.

Daniel Barenboim

2006-08-16T13:31:00.000+03:00

This is amazing! I and Candan were talking about Daniel Barenboim in my dream just few weeks ago, and the guy is giving a concert in Istanbul this evening. Of course I will be there. There was much controversy over the concert; the Jewish Community withdrew sponsorship at first but finally agreed.

I hope it will be an omen.

2006-08-05T02:06:00.000+03:00

Candan`s Blog Site

Grief still catches me at the oddest times. One moment I'll just be doing something mundane, and the next minute some memory leaves me in tears. Anyway, this past week, since Candan's birthday, this poem has been going around in my head. . . maybe because I too am waiting for a dream where I will truly feel Candan's presence. This is by Thomas Pynchon, from Gravity's Rainbow.

I dream that I have found us once again,
with spring so many strangers' lives away,
and we, so free.
out walking by the sea
with someone else's paper words to say...

They took us at the gates of green return,
too lost by then to stop and ask them why—
Do children meet again?
Does any trace remain
Along the superhighways of July?

The first (but hopefully not the last) dream...

2006-07-30T12:18:00.000+03:00

Candan has finally appeared to me in a dream. However absurd and insignificant and even disappointing it may be, this is how it goes:

I can not figure out the setting or the connection. It was like an ordinary evening in life. Candan asked me about Daniel Barenboim (the pianist and conductor), and we talked about which language the surname might have come from. We speculated and speculated like two etymologists. No emotions or anything of the kind were involved. Then... Then I woke up.

I do hope this won't be the dream I was waiting for.

Doğumgünün kutlu olsun canımmmm!

2006-07-27T14:22:00.000+03:00

Biraz geç yazıyorum doğumgünü yazını ama kızma sakın. Bir türlü kendimi toparlayıp da bişeyler yazamadım. Orduevindeki doğumgünün geldi aklıma sabah ilk uyadığımda. Biz her doğumgününde o zamanki gibi beraber olucaz hiç merak etme. Sonra senin bize aldığın ikiz meleklere baktım. Sen onlardan daha meleksin şimdi. Seni çok seviyoruz canım. İkizlerin seni hiç ama hiç unutmıcak. Doğumgünün kutlu olsun!

Candan'ın doğum günü...

2006-07-27T12:08:00.000+03:00

25 Temmuz, Candan'ımın 21. yaş günüydü. Mezarı başında bir pastanın üzerindeki mumu üfleyerek kutladım. Onun namına... Ruhu şad olsun.

Some more photos...

2006-07-25T07:08:00.000+03:00

2004, 2003

End 1998, July 1996

25 July 2000, Nov. 2002

Candan's photos...

2006-07-23T17:27:00.000+03:00

Passport-sizes this time: 17 June 1990, February 1994, 1995, 14 July 1994 (after her first-ever haircut), and 1989 .

One more dream

2006-07-18T23:26:00.000+03:00

It was three days ago, a Saturday night. Candan visited my dream. It was short, but she looked happy.

I am since long through with the exams of a student's life. But it was one of those dreams where you are supposed to enter some exams but you find out that you are not ready at all. Although the exams are related to my PhD studies, the classroom is situated at the Koc School where both Candan and I had our secondary education. Anyway, after a short struggle either I manage to get through the exams or find out that they are not real, then the scene changes right away.

Now we are driving along a certain seaside, perhaps somewhere south of Turkey. Perhaps we are celebrating the ending of finals. It is a beautiful sunny day. I am seated at the back of the car and an enthusiastic conversation is going on about life and happiness and we are really having fun. I do not remember who is driving. Suddenly the person seated near the driver turns back and I realize her to be Candan.

In real life, the last time I saw Candan in full health was at a piano recital on 21 June 2000, where she was on stage, performing Für Elise of Beethoven. Yes, she was an appreciated amateur piano player, for those who do not know. I surprisingly learned that she did not share this part of her life with some of her newer friends. Here is a photo of that recital, including Candan who bows at the final part alongside her fellow piano player friends.

After her illness, I visited her once at the hospital but I couldn't enter her room due to hygenic reasons. I could not see her face, then. The Cndan I saw in my dream was not the child of my last memories, but the young lady I see in the photos here. She looked quite happy and she was speaking vividly.

As we talk of happiness, she said that it is love which makes us all happy and she said she was so lucky that she found it in every part of her short life. She said she was so grateful that she found it in Soren.

Unfortunately this is all I remember. That same Saturday we have lost another great friend of that same villain disease (but I did not know it then). He was young too, only 44. These are unforgivable mistakes of the order (or whatever) that decides upon our fate. I feel as if honored members of my universal family are fading away to the unknown.

In life I did not know Candan too well. Our paths have crossed in only several pleasant occasions. Yet after her passing, the sadness and pain that took me was deep. How could a life like this be eternally wasted? Yet as I speak to people and read the pieces of her life here, I am slightly releived to learn that the fragile child I knew had grown to be an extraordinary, vivid young lady who discovered the essence of happiness, made it a center of her and others' lives and concurred so many hearts with this attitude. Not all can feel the beauty of inspiration that comes when one has found the exact way to express her entire soul and spirit. Even a short moment of this is worth many lives. She found this in dance. But I never saw her dancing. I did not even know that she danced. What can we do? Perhaps, if the old is allowed to inherit from the young, we could try to inherit a piece of her spirit and make it endure with a smiling patience through the ruthless tragedies of our lives.

Another dream...

2006-07-13T14:45:00.000+03:00

(I have revised the story as per the corrections -cleaning dirt is significant- that my friend made over the telephone.)

A friend of mine who has never seen Candan in life had a dream of her recently. See if you will find it very interesting, too (comments are very welcome):

---------------------------------------------------------------------------------
It is a crystal clear spring day. Rain has drenched everything. We drive to visit my parents apparently residing somewhere high up in Mount Uludağ. I change my mind after most of the way and stay there. She walks to the village house on her own and lights the wood stove upon my dad’s request who is busy chopping firewood. She washes her soiled hands in the creek flowing right beneath the doorstep. My dad says: “In our house cleaning dirt is done outdoors, that’s why this is our only water.” He goes on: “ Where’s our boy, didn’t come, did he? Each time just before he makes it he either pauses or goes back. He might also have wished you to find your own way here.” My fascinated friend looks around and sees Candan doing ballet on a hilltop! Suddenly she pops to another peak and goes on dancing. Then to another like a butterfly, and another, and... An incredible beauty, extraordinary grace! My friend hurtles down to let me know, starts shouting “Candan, Candan, she’s over there, look at her on those hills!...”, and wakes up shouting.
---------------------------------------------------------------------------------

My friend said Candan looked very happy and worry-free.

Candan çok sevdiği 2002 mezunlarının eğlencesinde...

2006-07-09T14:48:00.000+03:00

Koç Özel Lisesi 2002 mezunları Çağıl ve Özge Kurt 'a eğlencelerinde eşlik ediyor, ABD'ye gitmeden beş ay önce, ISTANBUL, 29 Mart 2003

Candan olmadan...

2006-07-08T15:43:00.000+03:00

Canım benimmm. Şu paylaştıklarımızı bir yazmaya çalışsam nereye sığdırabilirim bilmiyorum. Bir dans kulisinde bana gülen gözleriyle yanaşıp, "Merhaba ben Candan!" diyen güzel kızı unutabilmem mümkün mü hiç?
Anılarımızla yaşıyorum şimdi ben canım benim. Alelacele hazırlanan yemekler, bitmek bilmeyen dans provalarına sığdırılan inanılmaz eğlenceler, selam taklitleri, Taksim 1, Taksim 2, çizgi film izleyen babalar, KARANFİL... Sence kim bizim kadar şanslı olabilmiştir Candan? Artık dans da etmiyorum, gitarımı da çok az alıyorum elime. Hep beraberken başardıklarımızı hatırlamak bana yetiyor zaten. Resimlerimizle, videolarımızla geçiyor çoğu zaman.
İki gün önce rüyamda kırmızı bir elbiseyleydin. Dünyalar kadar güzeldin. Aklıma lise son mezuniyetimiz için elbise seçişimiz geldi uyanınca. Diploma törenine hazırlanışımız.
Üniversite diplomamı da aldım ama hiç istemedim sensiz almayı canım benim. Sıradan yürürken bana kenardan el sallayan Candanım yoktu çünkü yanımda. Ya da tören öncesi hazırlanmama yardım eden... Bu sene sonunda ikizlerin de lise sonda olduğu gibi hazırlamak isterdi seni. Ama biliyorum ki sen benim yanımdaydın diplomamı alırken. Her anımda da yanımda olacaksın benim güzel yüzlü cenncennim. Ben seni hissediyorum çünkü. Biz seninle rüyalarımda buluşuyoruz zaten sen gittiğinden beri. Her ne kadar ağlayarak da uyansam çoğu zaman, biliyorum ki sen layık olduğun gibi muhteşem bir yerden izliyorsun hepimizi.
Seni çok özlüyorum en güzel üçüzüm. Seni çok seviyorum.

Candan`s Blog Site

2006-07-06T19:22:00.000+03:00

Dearest Candan

Today I have been missing your presence on planet Earth, feeling the world was a poorer place without you. I've been missing you a lot again lately, probably because I'm rereading your letters as I send them to your parents. And we are in mid-summer here, fast approaching your birthday, Soren comig home in another month, and it just seems somehow that you should be "coming home" too. Sweetheart, I send, as always, my love to you wherever you are. More and more I want to believe in something because I want to believe that your bright and shining presence is still present somewhere.

Candan her yerde...

2006-07-03T07:16:00.000+03:00

Candan her yerde... Efes Pilsen - CSKA Moskova basketbol maçını izlemeye gitmiştim, salondaydı. (İlk kez Abdi İpekçi'ye Candan'sız gitmiştim.) Tuzla'da balık yemeye gittim, bir 19 Mayıs'ta gösteri yaptığı yerin tam karşısındaydım. Bostancı Deniz Otobüsü İskelesi'ne gittim, dans provaları için okul servisi bekleyen kızların yanındaydı. Eskihisar - Topçular arasında Ata Nutku arabalı vapurundaydım, hafta sonları Koç Lisesi'nden dönerken hangi vapurun en hızlı olduğunu anlatıyordu. Araç'ta Nihat Kütükoğlu ile sofradaydık, o da yanımızda Coca Cola dökülmüş baklavaya gülüyordu. Princess Hotel'in yanından geçiyordum, İrem'in düğününde dans ediyorduk. Ya Güzel Mavi Tuna'yı nasıl dinleyebileceğim içimin sızısına dayanarak? Çok severdi o eseri... Fındıkkıran'ı nasıl izleyebileceğim?

Ruhun şad, yerin Cennet olsun sevgili Kızım!

Lovely ladies in lovely Istanbul...

2006-07-02T12:00:00.000+03:00

All-smiles Candan and Julia with the Sultanahmet ("The Blue") Mosque in the background, March 2005, ISTANBUL

(Candan had endured a long walk despite her fatigue that day just to show her friends around.)

2006-06-29T20:04:00.000+03:00

Candan with her parents in Cappadocia in January, 2005

In performance...

2006-06-28T21:38:00.000+03:00

In "Air", probably self-choreographed, probably 2002 or 2003, probably ISTANBUL

An album... (Hey members, why don't you publish any photos, sketches, drawings, or illustrations?)

2006-06-26T22:18:00.000+03:00

At summer school, Univ. of Washington in St. Louis, Summer 2003
With Priya, St. Louis, Spring Break, 2004
With Soren in front of Hagia Sophia, ISTANBUL, March 2005
Candan, Daddy, and roomies in the Harris, Conn College, October 2004
With trophy for the Russian Dance, Tuzla/ISTANBUL, 19 May 2002
With Erik at closing dinner of summer school, Univ. of Washington in St. Louis, August 2003